Liesbeth Verhelst

Kerstwandeling en - feest

2012-01-12T15:55:00.000-08:00

Het begon met de gezonde dosis stress, noodzakelijk om hier activiteiten te kunnen organiseren. We wilden een kerstactiviteit in samenwerking met OMAPED, de gemeentelijke afdeling die opkomt voor de rechten van de personen met een handicap.

Er werd beslist om de deelnemers eerst een fotozoektocht te laten doen, waardoor er kon gesensibiliseerd worden in het thema van personen met een beperking. De bewoners van San Miguel weten namelijk niet dat er veel mensen in hun omgeving wonen met een handicap.

Doordat het regenseizoen is begon de stress zich al te manifesteren van ’s morgens: de weergoden hadden beslist om bakken regen te leveren in San Miguel. Tot 14u werd de grond goed bevochtigd. Om 14u30 beslisten we om een B plan uit te voeren: een kerstfilm op groot scherm te projecteren en binnen blijven. Om 14u45 stopte het met regenen en om 15u gaf de zon ‘sjette’. Dan toch maar terug naar plan A.

De patiëntjes waren (jammer genoeg NIET naar goede gewoonte) op tijd. De sociale assistente Tania en de psychologe Nayruth van het ziekenhuis op z’n Peruviaans een anderhalf uur te laat. Gelukkig konden we rekenen op de steun van Edith, de sociale assistente van onze organisatie ‘Kuskanchik’ om lekkere warme chocolademelk klaar te maken, Jhon Nilton, een van onze patiënten en Agnès vertrokken snel naar het eindpunt van de fotozoektocht om de deelnemers een volgende opdracht te geven terwijl Hubert, dokter van het ziekenhuis, uitgelegde wat van hen verwacht werd en de eerste groepjes rennend vertrokken om de foto’s te zoeken.

De gelukkige gezichtjes, werden in spiderman, een vlinder of anders schoons geschilderd door de intussen aangekomen Nayruth en Tania en organiseerde dokter Hubert voetbal op de grote markt.

Daarna opnieuw een licht verhoogde bloeddruk. De verantwoordelijke van OMAPED was nergens te vinden terwijl hij beloofd had iemand te sturen om Kerstman te spelen. Gelukkig verveelde de gynaecoloog zich en leefde zich dan ook super goed in de rol van de kindervriend.

De kinderen kregen geschenkjes, en er werd overvloedig chocomelk gedronken en paneton gegeten.

Heerlijk om een 70-tal mensen blij te maken!!

meer foto's en sfeerbeelden op: https://picasaweb.google.com/116839310602769347654/FiestaYCaminataDeNavidad

campaña de salud integral Esscana y Huinchi

2011-11-20T16:27:00.000-08:00

Dinsdagmorgen 15 november om 5u30 al telefoon: de auto zal te laat zijn (voorziene vertrektijd: 6u00), rond 7u komen we jullie oppikken, om 8u dan effectief onderweg. Aankomst in Esccana rond 9u30 (want de polietiemannen zijn hun kerst- en nieuwjaarspremie aan het verdienen), ontbijt en tegen 10u30 effectief aan het werk. Er wonen zo'n 1000 inwoners in Esscana en omstreken, die allemaal uitgenodigd werden op onze gezondheidscampagne.
Er waren een heleboel professionelen mee: 2 tandartsen, een psychologe, 2 dokters, een bioloog, een obstetrice, een pak verpleegkundigen en natuurlijk, twee belgische kinesisten.
Om 16u begon onze buik zodanig te knorren dat we zelf achter ons middagmaal gevraagd hebben, daarna er terug met volle moed ingevlogen, oorspronkelijk met het idee van : Oei, de meeste patiënten die de dokter doorverwijzen heeft,zijn naar huis vertrokken omdat ze te lang moesten wachten, maar dan toch nog een extra behandeltafel moeten bemachtigen omdat er nog zoveel vraag was. Om 20u30 hebben we dan uiteindelijk de boeken dichtgedaan en zelfs nog patiënten moeten weigeren. Maar we waren op.

De samenwerking was wel ideaal: stel je maar eens voor: dokter stuurt patiënt door om kine te geven, kinesisten evalueren en behandelen, moeten daarna de patiënt doorsturen naar de apotheek om er zijn gratis medicatie te krijgen, maar zien dat de dokter ontstekingsremmers voorgeschreven heeft, een ietwat te zware behandeling naar ons oordeel: naar de dokter gaan om te overleggen: zou een paracetamol niet voldoende zijn voor deze vrouw? Zodanig dat ze geen buikklachten krijgt? Ok, geen probleem, welke medicatie stellen jullie voor? :-)

's morgens waren er verschillende zieken in onze groep. Het eten dat ze ons serveerden was super lekker, maar ook zeer gasverwekkend. Verschillende mensen met een opgeblazen buik.
Opnieuw hetzelfde liedje: we zouden zeker om 7u vertrekken, Tegen 9u zaten we dan toch in de auto's: met 20!! personen in 1 auto en 1 pick-up met al het nodige gerief: een echo, 3 behandeltafels, een gewone tafel, al het tandartsmateriaal,...
Na een uurtje op een hobbelig weggetje kwamen we aan in Huinchi, een gehucht in de bergen. Bedoeling was een gezondheidscampagne organiseren voor de 500 bewoners van Huinchi en de 3 omliggende dorpen. Gevolg: je krijgt oma'tjes over de vloer die zeggen: ik kom van hier net tegenover, het dorp Moyo Orcco - de werkelijkheid: ik kom van het dorp op de heuvel hier rechttegenover, ik heb 'slechts' een uurtje moeten stappen om hier te raken.

Het was de eerste keer dat er een campagne in het dorp was, dus de eerste keer dat vele mensen een dokter, tandarts, bioloog, psycholoog en zeker een kinesiste hebben ontmoet.
De mensen zelf hielden er naar onze indruk een competitie op na: wie gaat er met de vuilste voeten naar de kine? Ongelofelijk wat er allemaal tussen de tenen werd gevonden. De meeste mensen wilden we dan ook een warm bad aanraden, al zou elke dag hun voeten wassen ook al helpen.

Ook hier werden we verwend met een ontbijt en middagmaal, helaas alweer bonensoep als ontbijt en rijst met erwten en aardappelen als middagmaal. Deze keer liet onze buik alweer van zich horen, al was het niet van de honger.

Tegen 14u was iedereen behandeld, dus na het middagmaal werden de mannelijke leden van de gezondheidscampagne uitgenodigd om een partijtje te voetballen tegen de plaatselijke bevolking. Onder een brandende zon met stekende muggen werd er een partijtje gevoetbald. Na 40 min hadden onze mannen een haan gewonnen, dat vroeg om revanche, 20 min later had de plaatselijke ploeg victorie gekraaid.

Beelden op : https://picasaweb.google.com/116839310602769347654/CampanaIntegralDeSaludEsscanaYHuinchi

Campaña Huancavelica

2011-11-20T14:17:00.000-08:00

Agnes laat van zich horen:

Zondagmorgen 16 oktober heel vroeg uit de veren want om 09u. hebben we een vlucht van Santiago (Chili) naar Lima.
Aankomst om 11u. plaatselijke tijd (2uur tijdsverschil met Chili) en pas dan krijgen we de bevestiging dat de campagne in Huancavelica wel degelijk doorgaat. Dus van de luchthaven naar het busstation om een "pasaje" naar Huancavelica te boeken. Om 19u vertrekt er een nachtbus, ongeveer 12uren bus. De busmaatschappij is niet de meest luxueuze, dus "genieten" we tijdens de reis van onaangename geurtjes, kou en gesnurk van de medereizigers.

Om 7u aankomst in Huanvelica, het is nog vroeg, de zon staat nog laag, dus is het koud! We zitten op ongeveer 4000m hoogte. De bruske verandering van hoogte - Lima en Santiago liggen op het niveau van de zeespiegel - vraagt weer eventjes aanpassing.
Na een typisch Peruaans ontbijt ( een groot glas vers papayasap, rijst, aardappelen, linzen, een broodje en kip ) kunnen we aan de slag.

Een ONG van de organisatie "Save the children " komt ons ophalen en brengt ons naar een school voor gehandicapte kinderen. Het personeel van die instelling is supergemotiveerd en doet heel mooi werk! Maar ze hebben geen gespecialiseerd personeel. Wij proberen zoveel mogelijk kinderen te behandelen en het personeel met raad en daad bij testaan.

Na een koude nacht gaan we s'anderendaags naar een andere school voor kindjes tussen 3 en 6 jaar, en ook daar geven we zoveel mogelijk informatie om de kinderen zo efficiënt mogelijk te behandelen.

's Namiddags, een sessie vraag en antwoord, daarna behandelen we nog enkele personeelsleden met allerlei klachten en tot slot een uurtje massage opleiding aan twee blinde jongeren.

Daarna vliegensvlug twee en halfuur taxi door een prachtig berglandschap naar Huancayo waar we op het nippertje de nachtbus naar Ayacucho halen, waar we verslag uitbrengen bij Kuskanchik om een paar uurtjes later, opnieuw met de bus ,naar onze thuisbasis San Miguel te vertrekken.

Meer foto's op : https://picasaweb.google.com/116839310602769347654/CampanaHuancavelica

IV campeonato deportivo para personas con discapacidad

2011-10-04T05:35:00.000-07:00

Zaterdag 24 september was het weer zover: de sportevenement voor personen met een handicap in San Miguel. Dit jaar werd het niet georganiseerd door Tumbador (ter plaatse Kuskanchik genaamd), wel door OMAPED, de Oficina Municipal para la Atención de Personas con Discapacidad, of het kantoor van de gemeente die verantwoordelijk is voor de rechten van de personen met een handicap. Kuskanchik wou enkel nog een ondersteunende rol spelen. Zelf wou ik de dag ook niet meer trekken, maar helpen waar nodig. Zo zorgde ik, via het creatieve talent van Fabienne, voor de affiche en de flyers voor de deelnemers. Zo ging ik naar de gemeente om de dag vast te leggen zodat ze het konden opnemen in de officiële brochure van de septemberfeesten van San Miguel die meer dan 14 dagen duren.

De verantwoordelijke van OMAPED, Carlos was nogal gerust in het hele gebeuren. Wanneer de gemeente liet weten dat ze slechts met de helft van het begrote budget wilden helpen, was zijn reactie niet op zoek gaan naar andere fondsen maar wel niet te veel reclame maken, dan komen er niet te veel mensen af naar het event en moet hij niet te veel werken. De affiche die ik in het groot liet afdrukken heeft hij pas na het evenement opgehangen, de flyers heeft hij niet uitgedeeld, ... Redelijk frustrerend dus.

Op dinsdag kom ik Carlos tegen en laat hij me weten dat hij het evenement met een dag wilde uitstellen. De gemeente heeft zich van datum vergist en in de brochure staat dat de sportdag doorgaat op zondag 25 september ipv de zaterdag. Hij zou op donderdag eens overleggen met de vereniging voor Personen met een handicap van San Miguel (APDISMA). Ik heb hem dan maar uitgelegd dat het toch beter zou doorgaan op zaterdag. De deelnemers zullen echter meer vertrouwen hebben in hetgeen mondeling wordt doorgezegd en niet zozeer wat in een brochure staat, er stonden wel meerdere fouten in de brochure. Bovendien zou een hele delegatie van Kuskanchik vanuit Ayacucho afzakken naar San Miguel. Ze hadden zelfs een fotograaf/videoman ingehuurd om het gebeuren op de gevoelige plaat vast te leggen. Gelukkig werd er naar mij geluisterd en ging ik zaterdag met een klein hartje naar de Plaza de Armas. Carlos en Humberto (een afgevaardigde van APDISMA) waren in de garage, ze wilden de deelnemers gaan ophalen van de omliggende dorpen, maar aangezien de auto, speciaal voorzien voor het vervoer van personen met een fysische handicap, ongeveer een jaar niet meer operatief geweest is, liet de baterij het afweten. Mijn frustratiegraad begon te stijgen... Hoe is het mogelijk dat ze niet een dag voordien al eens gaan kijken zijn, een auto die zo lang stil staat, is niet goed, dus controleer je dat beter eens op voorhand? Of is dit Belgische logica? Dan maar naar alternatieven op zoek gegaan: 'Liesbeth, ga jij eens vragen aan de politie of zij hun accu niet willen lenen aan ons om de deelnemers op te gaan halen'... Helaas had ook de politie hun camionette nodig, en was de batterij dus niet uitleenbaar. Dan maar iedereen opgebeld die ik kende met een klein busje, maar niemand was vrij om op het laatste moment te helpen. Uiteindelijk toch iemand gevonden die bereid was om in ruil van benzine naar de desbetreffende dorpen te rijden. Aangekomen bij het benzinestation, bleek er problemen te zijn met het document die Carlos gekregen had van de gemeente om benzine te tanken... Na een uur ter plaatse te wachten op een oplossing konden we eindelijk vertrekken. Jammer genoeg wisten de personen met een handicap van de desbetreffende dorpen niet dat er een sportevenement was en waren er slechts twee deelnemers bereid om mee te gaan.

Agnes en Brigida waren ondertussen druk bezig met de inschrijvingen. Er kwam meer volk opdagen dan verwacht en uiteindelijk werd het een succes in verhouding tot de respectievelijke voorbereiding. Er namen 24 mannelijke en 14 vrouwelijke deelnemers deel, gespreid over 6 disciplines. De rolwagenbasket en het voetbaltornooi ging wel niet door, maar toch was iedereen tevreden, want er waren vele prijzen die konden verdeeld worden over alle deelnemers. Het was een goede sensibilizeringscampagne waarbij getoond werd dat mensen met een handicap weldegelijk in staat zijn om te sporten, en geen zieke zieltjes zijn.

Enkele sfeerbeelden:

Let vooral op de jongen in het groen, Jhon Nilton, een 18-jarige patiënt van Agnes en mij die super tevreden was met zijn toebedeelde rol: hij mocht de start fluiten.
Wedstrijd om ter snelst een toertje van de plaza lopen aan de hand van mama of papa.
De camera altijd en overal in de aanslag!
Wedstrijd rolwagen duwen.
David die voor de prijsuitreiking iedereen trakteerde op een liedje.
Een foto met alle deelnemers.
Els en Edith van Kuskanchik die de prijzen zo eerlijk mogelijk proberen te verdelen.
Trotse winnaars!

Agnes die iedereen nog trakteerde op een koek.
Carlos, verantwoordelijke van OMAPED en Humberto, afgevaardigde van APDISMA, tevreden na het evenement.

Dionisio, een van mijn ex-patiënten bij Tumbador was speciaal afgekomen voor de campeonato vanuit Ayacucho!

Meer sfeerbeelden op

IV campeonato deportivo para Personas con Discapacidad

fotos - trabajo agosto 2011

2011-09-03T08:06:00.000-07:00

Maand 3 : Augustus

2011-08-31T09:28:00.000-07:00

Werkmaand 3 zit er ook al op.

Een maand vol hoogte en laagte punten;
Mijn productie is alweer een flink stuk gestegen, mede dankzij het medisch personeel die in het ziekenhuis werkt en door begint te hebben wat ik, als kine voor hen kan betekenen. Zo komt de jongeheer van de kuisploeg met zijn rugklachten, de bestuurder van de ambulance komt om zijn knieen terug klaar te stomen om te voetballen, de statisticus met een verrekking aan zijn elleboog, de verpleegster die na een autoongeval haar elleboog niet meer volledig kan buigen en strekken en daarnaast nog wat ander personeel van het ziekenhuis met fysische klachten. Het gaat als een lopend vuurtje want HOEZEE, ik kan ze echt wel helpen, hun klachten verminderen effectief!

Er is ook sprake van een super samenwerking met Tumbador. Door Agnes doe ik heel wat extra ervaring op, in haar vrije tijd komt ze vaak naar het ziekenhuis of gaat ze mee op campagne naar het platteland en dan behandelen we samen patienten, leert ze me nieuwe technieken, onderzoeken en geeft ze me een hoop meer zelfvertrouwen om de patiënten zonder doorverwijzing van de dokter te behandelen. Doordat Agnes wel wekelijks naar het ziekenhuis komt is ze helemaal geïntegreerd bij mijn collega's.

Zo zijn we een weekend naar Chilcas geweest om er een integrale gezondheidscampagne te voeren, samen met 2 tandartsen, een dokter, 2 verpleegkundigen, de sociale asistente, een veearts (hoort hier ook bij medisch personeel), een psychologe en een vroedvrouw. Alles was super goed verzorgd, aangekomen werden we getrakteerd op een overheerlijk ontbijt, gemaakt door de verpleegkundigen. Om 10u kwamen de mensen toe en bleven maar toestromen tot 17u. Meer dan 200 mensen kregen medische hulp, waarvan 20 bij Agnes en mezelf. Ik heb in de twee jaren Peru nog nooit zo'n goed georganiseerde campagne meegemaakt! Bovendien wisten de mensen wat kinesitherapie is, wat een aangename verassing!!!! Ik was onder de indruk. Iedereen tevreden, patiënten, medewerkers en organisatoren. Wat heerlijk. Deel 2 van de integrale gezondheidscampagne is gepland begin september met de plaatselijke feesten, zo kunnen we ook genieten van een staaltje autenthieke dansen en feesten. Ik was zelfs zodanig onder de indruk van het organisatorisch talent van de arts dat ik wel elke maand naar Chilcas wil gaan om er kinesitherapie te geven aan een erg gemotiveerde bevolking.

Vorige woensdag zijn Agnes en ik naar Chorrobamba geweest, een dorpje (lees gehucht) op 20 minuten met de auto van San Miguel waarna je nog eens een half uurtje te voet moet gaan om het dorpje te bereiken. Er wonen 7 kinderen onder de 3 jaar, waarvan 6 deelnamen aan de vroegtijdige stimulatie door het ziekenhuis georganiseerd. De ouders waren super enthousiast en gingen geweldig goed om met hun kinderen. Ze leerden hun kinderen spelen, zowel met het aanwezige materiaal als met de kinderen ondereen en deden dit op een heel profesionele manier. Ik keek er enorm van op. In San Miguel en Tambo, hebben heel veel moeders schrik om hun baby uit de manta (draagdoek) te halen, waardoor ze zo goed als niets van stimulatie krijgen met als gevolg een grote ontwikkelingsachterstand op alle gebied. In dit gehucht wisten de mama's waarvoor het speelgoed diende, op welke manier ze hun kinderen konden stimuleren, … We gaan in oktober terug om samen met deze mamas speelgoed te maken voor hun kinderen die ze mee kunnen nemen naar huis.

Daarna zijn we ook naar Lucy haar huis geweest, Lucy is al jaren patiënte van het revalidatiecentrum “Qam Hina Kani”, ze is 30 jaar en is 10 jaar geleden uit een boom gevallen, waardoor ze een paraplegie heeft, maw dat haar beide benen verlamd zijn. Ze heeft echter wel nog funcionele mogelijkheden, wat concreet betekend dat indien ze voldoende stimulatie/revalidatie krijgt en in een later fase hulp krijgt via orthopedische apparaten, terug in staat is om te stappen. Ze heeft 2 kinderen en woont in een dorpje op een half uurtje rijden met de wagen van het wondermooie San Miguel. Ze runt er een klein winkeltje, waar ze haar inkomsten uit haalt. Het leven is voor haar niet eenvoudig, want ze moet zorgen voor haar kinderen, is gescheiden van haar man, die haar op geen enkel vlak helpt en heeft heel wat schulden bij de bank om haar winkel af te betalen. Doordat Lucy zo vaak in haar rolwagen zit (en ook last heeft van urinaire incontenentie) heeft ze heel dikwijls doorligwonden die heel slecht en traag genezen. Agnes en ik gingen op bezoek om haar een antidecubitus kussen te geven (die ze krijgt in ruil voor een mooie zelfgebreide trui) Verder was ons bezoek ook een inspectie bezoek, Tumbador wil namelijk een loopbaar voor haar bouwen in haar eigen huis. De weg naar San Miguel is namelijk erg vermoeiend, bovendien moet ze wachten op een auto die haar wil meenemen tot in San Miguel, terwijl niet alle chauffeurs even veel geduld hebben om haar te helpen en haar rolwagen mee te nemen, afgezien daarvan is het ook een financiele kost voor haar en daarnaast verliest ze ook nog eens inkomen doordat ze een ganse namiddag van huis is om er een half uurtje therapie te krijgen. Een grote investering voor Lucy waar de therapiewinst onvoldoende groot tegenover is. Ze krijgt dus de mogelijkheid om thuis te oefenen. De verpleegster van de Posta van Ninabamba (tevens een van mijn patiënten) beloofde van haar kant om regelmatig langs te gaan en ik zal ze zelfs leren mobilizeren, waardoor Lucy nog meer geholpen wordt.

Verder bereik ik ook in het ziekenhuis zelf vaak hoogtepunten: De groep artsen zijn werkpaarden en zijn super gemotiveerd om te helpen en vooral om alles te doen voor de patienten. Een hele verandering in vergelijking met vorig jaar wanneer de 6 artsen verdeeld waren in 3 groepen en ook de verpleegkundigen dus verdeeld waren. Nu dus een groep die nog eens versterkt wordt door 5 specialisten die elk 10 tot 14 dagen werken in het ziekenhuis. (twee pediaters, een gyneacologe, een hematoloog en een cardioloog) De pediaters hebben ook duracel-baterijkes, deze maand konden Agnes en ik voor zowat alle kinderen die naar het revalidatiecentrum komen een afspraak versieren bij een pediater. Veel van hen hebben namelijk nog steeds geen diagnose, wat wel belangrijk is voor de revalidatie en voor de acceptatie van de ouders.

Het lijkt ons ook dat er heel veel kinderen met een handicap wonen in San Miguel en zijn annexo's en dat er nog steeds nieuwe gevallen bij ons bekent raken, wetende dat Tumbador nu toch al 3 jaar aanwezig is in San Miguel. We stellen ons de vraag waarom dat zo is, is er iets met het drinkwater? Is er een virus die de zwangere vrouwen opdoen? Is er een andere oorzaak? Met die concrete vragen gingen we dan ook naar de pediaters en zij zijn nu aan het proberen om in samenwerking met tumbador natuurlijk, 7 kinderen voor evaluatie naar Lima te laten gaan om er onderzoek te doen en eventuele operaties uit te voeren. Nu is het dus een hele papierwinkel om de doorverwijzingen te bemachtigen, om afspraken te regelen in Lima, om de sociale asistente en psychologe van het ziekenhuis te overtuigen om de patiënten en hun ouders klaar te stomen om deze reis naar Lima te ondergaan, wat makkelijk 2-3-4-... weken kan duren,…

Het voordeel van het hele heen en weergeloop is dat de pediaters hun respect naar ons toe uiten: “Als je ons zou vragen of hier kinderen met een handicap zijn in San Miguel, dan zouden wij neen antwoorden, maar dan kom jij steeds weer af met hele interessante gevallen, en het lijkt of je ze wel uit je mouw lijkt te schudden.” Ook komen de algemene artsen kijken hoe ik mijn therapie opbouw en blijken ze het interessant te vinden en tonen ze hun waardering door ook mij wat meer informatie te geven over de aandoening die het kind heeft.

Helaas niet enkel hoogtepunten, maar ook een dieptepunt deze maand, een zwaar dieptepunt. Een meisje van 11 jaar kwam begin deze maand naar het ziekenhuis met een gebroken en een geluxeerde elleboog, die ze opgelopen had na een val van 2 weken daarvoor. Het kind woont samen met haar 15-jarige zus en ze moeten alles alleen doen. De mama en papa werken in de jungle en hebben dus geen tijd voor hen, vandaar dat ze pas na 2 weken naar het ziekenhuis kwamen. Ze waren wel al even naar de “huesero” geweest, een charlatan zonder medische kennis die het gewricht terug op zijn plaats heeft proberen te zetten zonder resultaat: Na twee weken zat al een ontsteking op de elleboog en de pijn was van het kind haar gezicht af te lezen. Ze had dan ook nog niets van pijnstilling gekregen al die tijd. De pediater gaf een doorverwijzing naar Ayacucho, aangezien daar een traumatoloog aanwezig is; maar de mama wou daar niets van weten: ze had namelijk geen toestemming van haar man om naar Ayacuho te gaan, dus kon ze dat ook niet doen, want anders zou haar man haar slaan. Het medisch personeel sprak in op de vrouw en uiteindelijk zijn ze met de ambulance naar Ayacucho vertrokken. Daar aangekomen gaat alles uiteraard niet zo snel als de patienten willen en moeten ze bergen geduld hebben, helaas had de moeder dat niet en zijn ze het afgetrapt zonder dat een traumatoloog het kind ooit gezien heeft. Ondertussen was de vader in San Miguel en heeft hij amok gemaakt in het ziekenhuis: “Wie denken ze wel dat ze zijn om te zeggen dat zijn kind naar Ayacucho moet zonder zijn toestemming, hij zou een aanklacht neerleggen tegen het ziekenhuis, een aanklacht tegen zijn vrouw en zou wel eens tonen wie de man in huis was” Helaas pindakaas kon het ziekenhuispersoneel de man niet kalmeren en is hij zo naar huis vertrokken. Aangezien we ook weet hadden dat de moeder met haar kind het ziekenhuis van Ayacucho verlaten had, wisten we dat ze elkaar in de avond zouden terug zien en dat het geen al te mooie ontmoeten zou worden. De vader zou wellicht ook niet heel tevreden zijn dat ze de reis naar Ayacucho zelfs voor niets hebben ondernomen…
Ik gebeld naar het Centrum voor de Emergency van de Vrouw, die werken met mishandelde vrouwen. Ik legde de situatie wat uit en vroeg hen of ze iets konden ondernemen, neen Liesbeth, wij komen pas tussen als er effectief sprake is van huishoudelijk geweld. Iets wat ik niet begrijp, want als je kunt voorkomen dat er geweld is bekom je toch veel meer dan achteraf de broken proberen te lijmen, maar we zijn in Peru. Dan maar naar de psychologe van het ziekenhuis om er het verhaal te vertellen. Zij wou wel gaan, maar ondertussen was het donker en ze woonden niet in San Miguel zelf, maar in een dropje er dichtbij waar er geen electriciteit is, om er met twee vrouwen naar toe te gaan bij een man die ze in het ziekenhuis omschreven als geweldadig… Niet meteen de beste oplossing. Ik belde de arts op om te vragen of hij mee wou gaan, maar hij zou de nacht moeten doen en was oververmoeid dus blij om nog even te rusten. Maar de volgende ochtend vroeg zou de arts met de psychologe gaan naar het gezin… Ik heb nog enkele keren gevraagd aan de psychologe hoe het met het meisje was, maar het belletje ging niet rinkelen om effectief eens te gaan kijken. Daarom ben ik donderdag samen met Agnes naar de school geweest om het meisje te zoeken en te kijken hoe het met haar gaat. Ze zag ons en de angst was van haar gezicht af te lezen. Ze kan nog steeds niet schrijven van de pijn, kan haar elleboog noch buigen noch strekken en ook haar schouder begint vast te zitten en haar hand is gezwollen… haar elleboog zelf wou ze niet tonen, maar ik vermoed dat het er niet al te mooi zal uitgezien hebben. Mijn kookpunt was al lang gepaseerd en de woorden kwamen er heel vloeiend uit in het spaans. We zijn dan maar naar de vredesrechter geweest om de situatie uit de doeken te doen, om mijn beklag wat te doen over het ziekenhuis die hier volgens mij in de fout is gegaan en ook het centrum voor de emergency van de vrouw. Maar ook zij zullen nog steeds niet willen tussenkomen, want dat het kind of haar moeder een aanklacht zal doen, dat zit er nu niet meteen in. Het kind waarschijnlijk gehandicapt voor het leven, een handicap die voorkomen kon worden en niemand die er zich verantwoordelijk voor voelt. FRUSTRATIEEE
De vredesrechter had wel enkele ideen hoe we de situatie konden aanpakken, nu maar hopen dat het voor het kind nog niet te laat is. Ik zal ook de directeur, psychologe en sociale asistente van het ziekenhuis en de verantwoordelijke van het CEM nog aanspreken en het verhaal objectief eens vertellen, in de hoop dat hun belletje rinkelt dat ze misschien wel iets konden vermijden. Maar eerst even wat afstand nemen van de feiten en wat vrije dagen nemen om wat af te koelen en dan op een rustige, beheerste manier, zonder te beschuldigen mijn verhaal te gaan doen.

Goeie resultaten!

2011-07-31T12:51:00.000-07:00

De weken vliegen hier voorbij. Ondertussen zit mijn tweede maand er ook al op. Op 11 en 21 juli was het normaal werken, maar 28-29 juli is hier Nationale feest'dag'. Dan vieren ze hun onafhankelijkheid en dat gaat niet onopgemerkt voorbij. Ik wou op campagne gaan naar Chungi, maar aangezien iedereen in vakantie is (de scholen sluiten ook 2 weken) is er geen kat in Chungi en stel ik het dus beter nog even uit. Dan maar genoten van enkele daagjes vakantie. GENIETEN!

Deze maand heb ik heel hard gewerkt en gelukkig zijn de resultaten er ook naar. Graag geeft ik jullie deze even mee in cijfers. Ik wou deze in een tabel weergeven, maar gezien mijn beperkte ICT kennis, is het op de volgende manier:

In juni evalueerde ik 22 personen, in juli 39
In juni gaf ik aan 14 verschillende personen kine, in juli waren dat er 50
In juni was het totaal aantal behandelingen 25, in juli 68.
In juni gaf ik aan 2 kinderen vroegtijdige stimulatie, in juli 172.
En in juli gaf ik ook nog aan 7 ouderen valpreventie.

Zo blijkt maar dat alle begin moeilijk is, maar wie hard werkt er toch komt. Nu maar hopen dat ze mijn contract willen verlengen, want dat liep maar twee maanden en zit er dus op.

Verder is werk ik nauw samen met de nieuwe vrijwilligster van Tumbador, Agnes. Zo gingen we samen naar Tambo om er dezelfde patiënten te behandelen zodat ze 2x/week kine krijgen. Zij gaat namelijk de woensdag en ik ga elke vrijdag. We zijn een heel complementair team. Ik probeer haar wat de Peruaanse cultuur bij te brengen en hun manier van werken wat uit te leggen en zij helpt mij met nieuwe behandeltechnieken aan te leren. Het is een boeiende wisselwerking!

Voor de rest heb ik ook nog 2 campagnes gedaan en heel wat huisbezoeken: enkele sfeerbeelden:

Huisbezoek in San Miguel bij Michaela, een oma met artrose in de knieën

Huisbezoek in Suca bij David, met goed nieuws voor David en de Tumbadorianen, want er is een weg aangelegd tot bij zijn huis, waardoor zijn huis bereikbaar geworden is en dus steeds op therapie zal kunnen gaan naar het revalidatiecentrum!

Een campagne in Ccaruapampa:

Huisbezoek in Llausa

Elke vrijdag werk ik in Tambo:

Een campagne in Ninabamba:

Vroegtijdige stimulatie in het ziekenhuis van San Miguel:

Meer foto's te bezichtigen op: https://picasaweb.google.com/116839310602769347654/TrabajoJulio2011

Trabajo julio 2011

2011-07-11T19:58:00.000-07:00

Doorklikken voor meer foto's!

Nieuwe aanpak

2011-07-11T18:41:00.000-07:00

Ondertussen ben ik al meer dan een maand aan het werk in het ziekenhuis, niet altijd even evident, maar het loont de moeite nadat je een patiënt kunt helpen!

Ik heb mijn kantoortje in het ziekenhuis wat meer ingericht
Zo heb ik nu naast een behandeltafel ook een trapje zodat de kleine patientën geen acrobatentoeren meer moeten uithalen m op de behandeltafel te gaan liggen en heb ik nu 2 kleine tafels, 3 stoelen!! Na wat knip en plakwerk is mijn kantoortje wat beter zichtbaar voor de mensen.
Meer materiaal is er broodnodig, maar de centjes om dat materiaal aan te kopen is er helaas niet.

Ik heb mijn aanpak wat veranderd zodat ik meer mensen kan helpen. In het ziekenhuis zelf komen namelijk nog niet veel mensen af, vele weten namelijk nog niet wat kine is en hoe zou ik ze kunnen helpen als ze al jaren een handicap hebben? Zo ben ik naar de radio geweest om dat wat te proberen uit te leggen en iedereen met gewrichtsklachten, een handicap, spierklachten,... uit te nodigen naar het ziekenhuis voor een evaluatie. Verder heb ik affiches gemaakt om uit te hangen op verschillende plaatsen in San Miguel zodat de mensen weten wat kine is en wanneer ik in het ziekenhuis ben.

Mijn werkweek ziet er ongeveer als volgt uit:
Op maandag en donderdag ben ik een hele dag in het ziekenhuis, op dinsdag enkel 's morgens, op woensdag ga ik naar een dorp niet ver van San Miguel die een 'posta' heeft, meestal maar bemand door 1 verpleegster die een manusje van alles moet zijn. Die ga ik dan een dag ondersteunen om er kine te geven, vroegtijdige stimulatie bij kinderen onder de 3 jaar en valpreventie bij ouderen.
Vorige week woensdag heb ik dat voor het eerst gedaan in Patibamba: mijn vrienden wouden wel mee, dus gingen we met een groepje profesionelen: Marianela, de tandarts, Nayruth, de psychologe en Hamber, de veearts.
Ik gaf samen met de verpleegster vroegtijdige stimulatie, hoe je een kind moet stimuleren onder de 3 jaar zodat het klaar is om naar de kleuterklas te gaan. Hier houden de mama's hun kinderen namelijk heel vaak in de 'manta' – een draagdoek, krijgt het kind dus helemaal geen stimulatie en is de meerderheid van de kinderen motorisch, verbaal, sociaal achter op zijn leeftijd. Het idee is om met een 10-tal kinderen van dezelfde leeftijd (hoewel dit vaak practisch heel vaak niet mogelijk is) en hun ouders een sessie te geven. Hierbij moet ik superenthousiast liedjes zingen die ik amper zelf ken. Daarna doen we een groepsspel om de sociale vaardigheden wat te stimuleren en indien ze teveel wenen, de ouders onder hun voeten te geven dat ze onvoldoende hun kind laten spelen met leeftijdsgenoten. De zachte aanpak hebben ze wegens te weinig succes verbannen en vervangen door de hardere aanpak: doordat jij je kind onvoldoende knuffelt en affectie geeft, is je kind ondervoedt... Ik ben nog niet in het stadium om de ouders hard onder hun voeten te geven, maar blijf de positieve, zachte aanpak gebruiken.

Verder geef ik ook valpreventie aan de personen van de derde leeftijd (of de 60+). Heel leuk om te doen en te zien hoe de bejaarde mensen genieten om nog eens gymnastiek te doen. Nadeel is wel dat deze doelgroep heel weinig Spaans kent en ik dus beroep moet doen op een tolk naar het Quechua. Als ik dan probeer om iets te zeggen in het Quechua, dan lukt mij dat niet wat leidt tot hilarische toestanden: wil ik zeggen: ik noem Liesbeth, zeg ik: achterste Liesbeth...
In de weinige tijd die nog over is, evalueer ik personen met een handicap en geef ze therapie en raadgevingen voor thuis.

Op vrijdag ga ik naar Tambo, een stad op een half uurtje van San Miguel, die groter is dan San Miguel en waar ook de mensen voorbijkomen die uit de Selva (jungle) komen met hun fruit. Daar geef ik ook vroegtijdige stimulatie en zoek en behandel ik personen met een handicap. Ook hier ben ik naar de radio geweest om er reclame te maken. Nu maar hopen dat ze vanaf volgende week langs zullen komen.

In het weekend probeer ik huisbezoeken te doen in en rond San Miguel. Oudjes die niet tot aan het ziekenhuis raken, mensen met een handicap die in een onbereikbare streek voor auto's wonen,... Zo is mijn week heel snel gevuld en heb ik weinig tijd om nog andere dingen te doen.

Ik probeer mijn fotoreportage bij te houden op mijn picasaweb en daar ook wat comentaar bij te schrijven.
https://picasaweb.google.com/116839310602769347654

Het leven zoals het is San Miguel

2011-06-25T07:24:00.000-07:00

Meer foto's te zien als je op de foto klikt - dan wordt je doorverwezen naar picasa.

66 verjaardag van het ziekenhuis

2011-06-24T23:57:00.001-07:00

Meer foto's te zien als je op de foto klikt - dan wordt je doorverwezen naar picasa.

Foto's van het werk juni 2011

2011-06-24T23:57:00.000-07:00

Meer foto's te zien als je op de foto klikt - dan wordt je doorverwezen naar picasa.

Back in San Miki

2011-06-24T15:41:00.000-07:00

Terug in Peru sinds maart.
Eerst was het een heel gedoe om werk te vinden. Ik wou kost wat kost in San Miguel werken omdat ik de mensen, de cultuur, de omgeving, de gezonde lucht,... veel te hard miste.
Het ziekenhuis was wel geinteresseerd om samen te werken, maar moest de fondsen vinden om mij een loon te verschaffen. Ik heb zelf de handen uit de mouwen gestoken en zelf op zoek gegaan naar financiën, met succes! De frisdrankmaatschapij – KOLA REAL waren geïnteresseerd om mij te helpen. De eigenaars zijn San Miguelinos en zijn hun roots allesbehalve vergeten. Ze willen er dan ook alles aan doen om San Miguel te helpen groeien en daarom willen ze mij wel enkele maanden helpen. Zij betalen mijn loon om als kinesitherapeut in het lokale ziekenhuis te werken.

Sinds 30 maart ben ik effectief aan het werken.
Week 1 bestond voornamelijk uit coordineren met de verschillende diensten in het ziekenhuis, een lokaal zoeken waar ik zou werken, een werkplan opstellen, samenzitten met de verschillende artsen,...
Zondag 5 juni was het de tweede ronde van de presidentsverkiezingen in Peru. Het ziekenhuis maakte van de gelegenheid gebruik waarbij de bevolking talrijk aanwezig was in San Miguel : gele koorts, tetanus en griepvaccins werden gratis gezet.

Tijdens week 2 werden de lag de nadruk vooral op sensibilizatie.
Zowel bij de mensen van het ziekenhuis: welke patiënten kan ik helpen als de bevolking.
Op dinsdag 7 juni ging ik mee naar Pariahuanca, een gemeenschap die gelegen is in de bergen, met een twintigtal huizen verspreid over een redelijk groot gebied. We gingen de kinderen onder de 4 jaar gaan vaccineren. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om ook te vragen of er personen met een handicap woonden en deze te registreren en uit te nodigen voor een consultatie in het ziekenhuis.

Op donderdag 9 juni vertrok ik naar Chilcas met de psychologe, de veearts, de gobernadeur en een afgevaardigde van het emergentiecentrum voor de vrouw. We gaven er uitleg aan de lokale overheden, leerkrachten, leerlingen en ouders. Zo Proberen we de mensen te informeren welke diensten geboden worden in San Miguel en specifiek in het ziekenhuis, in de hoop dat de bevolking sneller hulp gaat zoeken.

Zondag 12 juni, voor het ochtendgloren vertrokken we met z'n zessen richting Ccassanca, een gemeenschap, tevens gelegen in de bergen om er te sensibilizeren, ieder over zijn beroep (een verpleegster, tandartsen, veearts, psychologe en een kinesiste) helaas vonden we enkel beesten en zeer weinig mensen en keerden we dus van een kale reis terug. Tot we in Succa kwamen en er enkele personen met een handicap tegenkwamen. Eentje ervan genoot van kine, een ander van een evaluatie en verder kon ik ook nog enkele personen met een handicap registreren.

De andere dagen gaf ik kinesitherapie in het ziekenhuis en trok ik door de straten van San Miguel om de mensen te informeren dat ik in het hospitaal werk. Niemand mankt zomaar voorbij zonder aangesproken te worden!

Week 3 werd op dezelfde manier ingezet als week 2, hoewel de school waar weonze sensibilizatiecampagne gepland hadden in vakantie bleek te zijn... Het was de oprichtdag van de school, dus kregen de leerkrachten en studenten een dagje verlof.

Vanaf woensdag was het de beurt van het ziekenhuis om hun 'aniversario' te vieren. Op 21 juni bestond Hospital de Apoyo San Miguel namelijk 66 jaar. Dit gaat hier niet onopgemerkt voorbij. Een week voor de eigenlijke dag beginnen de festiviteiten al.
Op woensdag: tijdens de ochtendshow van radio San Miguel werd het verhaal van de oprichting verteld.

Daarna moesten alle werknemers helpen bij de jaarlijkse grote kuis.

Op donderdag: tijdens de ochtendshow van radio San Miguel mochten enkele werknemers, waaronder mezelf, hun dienst wat toelichten.
In de namiddag organiseerde het ziekenhuis een voet- en volleybaltoernooi tussen de verschillende instanties van San Miguel.

Op vrijdag: 's smorgens kregen de werknemers enkele workshops en in de namiddag werd een voet- en volleybaltoernooi georganiseerd tussen de verschillende diensten van het ziekenhuis.

Zaterdagmorgenvroeg werden de werknemers verwacht om te wandelen naar Patibamba, om daar wat te sporten en kavia te eten. Helaas kwam de meerderheid veel te laat opdagen en heeft uiteindelijk niemand de volledige tocht gewandeld, maar het was toch een zeer leuke dag!

Zondagmorgen was het heising van de Peruaanse en Provinciaalse vlag met een bijhorende desfile.
Daarna mocht iedereen naar de receptie in het ziekenhuis.

Maandagmorgen werden er wedstrijden georganiseerd:
een kookwedstrijd
een wedstrijd voor wie de mooiste bureau of dienst heeft.

In de namiddag was er opnieuw een sporttoernooi, deze keer tussen de verschillende afdelingen van het 'RED de salud San Miguel - La Mar' Dus het medisch personeel die in de regio werkt van San Miguel verlieten hun 'posta' om te sporten en mee te genieten van het feest.

's Avonds was het verbena cultural, wat inhoud dat er een feest wordt gegeven ter opwarming van het eigenlijke feest de dag nadien. Hierbij werd ook vuurwerk afgestoken en natuurlijk heel wat afgedanst.

Dinsdag was het dan eidelijk DE dag. Deze begon met een eucharistieviering. Daarna ging al het personeel naar het ziekenhuis om er 'mondongo' te eten – letterlijk vertaald: ingewanden (van een stier) Daarna gingen we naar de begraafplaats om er kaarsen te branden en bloemen te leggen bij de mensen die het voorbije jaar het leven lieten in het ziekenhuis. Daarna werd iedereen rond 15u getrakteerd op een middageten.

's avonds was het dan groot feest met prijsuitreiking van de verschillende toernooien en met veel dansen.

Zo werd week 4 feestelijk ingezet. Woensdag en donderdag ging ik dan op huisbezoek in San Miguel en genoot ik op vrijdag van een verlengd weekend.

integrale campagne in Monterrico

2010-04-30T06:51:00.000-07:00

Op 24 april was het dan weer zover. De gemeente had opnieuw een integrale campagne georganiseerd. Met zo’n 16 profesionelen uit San Miguel vertrokken we richting het jungledorp op 7u rijden van San Miguel. Voor heel veel onder hen (inclussief mezelf) was het de eerste keer dat ze dit dorpje zouden bezoeken. Monterrico behoord nog tot San Miguel, dus willen ze het emergenciecentrum voor de vrouw raadplegen, een doktersbezoek brenen of legaal advies vragen; dan moeten ze 7u rijden tot San Miguel om deze profesionelen te raadplegen. We vertrokken vrijdag tegen de middag en kwamen pas aan toen de nacht al gevallen was. Ze brachten ons onder in een hostal zonder elektriciteit en met welgeteld 1 douche, 1 toilet en 1 lavabo voor deze 16 vrijwilligers.
De zaterdagmorgen waren er dan even problemen: de vredesrechter en de burgemeester van Monterrico komen blijkbaar niet zo heel goed overeen in het dorp en omdat de vredesrechter de campagne georganiseerd had; leek het er even naar uit te zien dat we zouden moeten wachten om de mensen te helpen tot de zondag. Er waren namelijk ook gemeenteraadverkiezingen die dag en de burgemeester zag het niet zo goed zitten om de twee te combineren. Gelukkig kwam de man snel tot rede en konden de mensen die bvb. een uur te voet van hun huis moesten stappen om te gaan stemmen ook genieten van de campagne.

De campagne ging door in de posta (is een ziekenhuis waar 3 verpleegkunigen de mensen medische zorg toedienen) Er werd een echografie toestel geïnstalleerd; de bevallingsruimte werd omgevormd tot een tandartsconsultatieruimte (met een bijhorend draagbaar toestel om de gaatjes te vullen); drie andere dokters deden consultaties in een kleine ruimte; de drie psychologen werkten buiten in de schaduw waar alle nieuwsgierigen naar toe konden komen om te luistervinken; de mensen konden gratis hun haar laten knippen; zelf zat ik in een opslagruimte om de patiënten wat privacy te gunnen en er was een berg medicatie mee die op doktersvoorschrift gratis werd meegegeven. Op momenten werd het geheel opgevrolijkt door muziek gebracht door twee leerkrachten en hun dochtertje.

Mijn job stond bestond er die dag uit om alle PmH die zich kwamen aanmelden, te registreren. Normaal is dit een taak van OMAPED (de organisatie voor PmH die gefinancieerd wordt door de gemeente) maar we zitten al een maand zonder werknemer in OMAPED, dus kreeg ik die taak toegeschoven. Bij de mensen met een fysieke handicap gaf ik ook wat adviezen mee om dmv thuisoefeningen zichzelf wat te revalideren. De dokters kennen mij ondertussen ook al goed; dus wanneer iemand zich bij hen kwam aanmelden met een fysiek probleem, waarbij mijn raad van pas kon komen, werden ze doorgestuurd; of wanneer ik merkte dat de PmH beter nog eens naar een arts konden gaan, mocht ik ze doorsturen (zo mocht ik bvb voorkruipen met mijn patiënten om aan de arts te melden: ‘ik denk dat dit kind epilepsieaanvallen heeft, kan jij hem eens evalueren?’) Een hele leuke samenwerking dus.

Heel veel mensen werden geholpen en om 17u30 werd de campagne stop gezet. Het begon al wat te schemeren en het gezelschap wou toch nog naar San Miguel vertrekken om er thuis in hun eigen bedje te kunnen uitrusten. Samen met de tandarts en de dokter wilden we nog een dagje extra genieten van het jungleavontuur. San Fransisco is een bekende junglestad op een uurtje rijden van Monterrico en we konden mee met de arts van San Fransisco die komen helpen was op de campagne. We mochten logeren in de posta waar hij werkt en konden op die manier ook nog een avondje gaan stappen. Tot de vroege uurtjes strekten we onze benen en proefden we het Peruaanse bier, die na enkele flessen toch meer begint te smaken dan de eerste slok.

De volgende dag genoten we van de verse vis die er te vinden is en keerden we terug naar San Miguel. Daar aangekomen kreeg ik telefoon van iemand die ook meegeweest was op de campagne. Ze waren ook pas die dag aangekomen, doordat de politie hun tegengehouden had. Het was onverantwoord om ’s avonds laat nog met de auto door dit gebied te rijden. Er wordt namelijk nog heel veel drugs gesmokkeld en vaak overvalen ze de autos die er dan nog passeren. De politie durft zelf bijna niet ’s nachts door dit gebied te rijden; tenzij ze goed gewapend met 30 man sterk zijn... Voor hen werd het dus een nachtje in een oncomfortable auto slapen en wachten tot ze terug doormochten...

In het lang:

2010-04-09T15:48:00.001-07:00

Eindelijk was de circusweek aangebroken, na meer dan twee maanden voorbereiding was het dan zover.
Sofie was in het land, we hadden nog wat circusmateriaal geknutseld en zelf had ik nog wat Peruaantjes in het werk gestoken zodat niet alles op onze nek zou terecht komen. Het oorspronkelijk idee van de circusweek was een samenwerking tussen de drie instellingen in San Miguel die opkomen voor de rechten van personen met een handicap (PmH) : OMAPED (de organisatie die opkomt voor de rechten van PmH die vanuit de gemeente word gefinancieerd en die 2 mensen in dienst hebben), APDISMA (de organisatie waarin PmH uit San Miguel en omstreken zich verenigen) en Tumbador, meer bepaald het revalidatiecentrum ‘QAM HINA KANI’ -> quechua voor ik ben gelijk aan jou.
Eigenlijk kwam het vooral neer op het meeste zelf doen of mijn beste motivatietrukken boven halen om iets gedaan te krijgen. De verantwoordelijke van OMAPED was eigenlijk eind februari ontslagen, maar omdat er in de maand maart teveel op het programma stond voor PmH, werd zijn termijn met een maand verlengd. De voorzitter van APDISMA lag al een 2-tal maanden ziek in zijn bed en weigerde om naar het ziekenhuis te gaan, waardoor ik ook van die kant niet veel hulp kon verwachten.

Maandag starte dan uiteindelijk de lang verwachte week.
Onze missie: alle kinderen met een handicap laten kennismaken met circus. Onze bedoeling was om ze door middel van circus even hun grote en minder grote problemen te laten vergeten, ze even uit hun dagelijkse sleur te halen en hopen dat ze hierbij vriendjes maken. Hun broers en zussen mochten ook deelnemen, want ook zij hebben vaak te maken met de problemen die een handicap met zich meebrengt. We besloten dat vervoer hierbij geen limiterende factor mocht zijn. We zouden alle kinderen die te ver van het centrum woonden ophalen en hen ’s avonds opnieuw thuis afzetten. Natuurlijk kon niet alles vanaf dag 1 goed gaan. Een lid van APDISMA had laten weten dat hij in het bezit was van een rijbewijs en zich vrij kon maken om ons te helpen. Ik had om 7u30 met hem afgesproken om samen de kinderen te gaan ophalen. Omdat hij om 8u nog steeds niet te bespeuren viel in San Miguel, besloot ik de verantwoordelijke van OMAPED op te zoeken om een andere oplossing te zoeken. Toen bleek dat er nog een hele hoop papieren ingevuld moesten worden om de rolstoelaangepaste auto te gebruiken deze week. Aangekomen in de garage, zag ik dat de auto nog steeds geen nummerplaten had, hoewel ze me verzekerd hadden dat de auto helemaal in orde was. De chauffeur was nog steeds niet ter plaatse en ik wou niet zelf met deze auto rijden; mijn rijbewijs ben ik namelijk in België vergeten en om zonder rijbewijs en nummerplaten mijn kinderen op te halen... Ik besliste om de politie om raad te vragen. Hun antwoord: ‘oh, maar je gaat toch niet ver, trek het je maar niet aan. Hier zijn wij de enige die controles uitvoeren en wij zullen er geen probleem van maken.’ Ik was er toch niet helemaal gerust op, dus overtuigde ik een politieman om ons even uit de nood te helpen door als chauffeur te funcioneren. Ik mocht aan de lijve ondervinden met welke problemen mijn patiënten dagelijks te maken hebben. Hun huizen zijn helemaal niet rolstoeltoegankelijk en ik moest meerdere keren hulp van de buren vragen om ze in de auto te plaatsen. Waar ik heel blij om ben is dat ook andere mensen op deze manier ondervonden hebben hoe moeilijk PmH zich kunnen verplaatsen. Gelukkig konden we bij onze locatie steeds rekenen op de behulpzame, stoere politiemannen van San Miguel. Zij hielpen ons om de 22 trappen te overbruggen. Aangekomen op de locatie om 9u30, werd ik verwelkomd door onze chauffeur. Nadat we nog enkele andere patiënten opgehaald hadden die aan de andere kant van San Miguel wonen konden we rond 10u30, twee en een half uur later dan gepland, eindelijk van start gaan met onze eerste workshop. Gelukkig zat dit wel redelijk goed in elkaar en kon je de kinderen zien genieten van de aandacht die ze kregen en van de jaloerse blikken van de andere kinderen uit San Miguel die wel wilden meedoen, maar niet mochten omdat het enkel een select groepje was. Deze week zouden mijn patiëntjes mogen genieten van jaloerse blikken omdat zij eens iets mochten doen wat de andere wel wilden maar niet toe in staat waren.
De eerste dag merkte ik dat er veel tijd verloren ging in het vervoer van en naar de locatie. Na een veel te korte middagpauze mocht ik alweer met de chauffeur op weg om patiënten op te pikken. Je zag iedereen glunderen toen we de gloednieuwe wagen voor hun huis parkeerden en ze mochten instappen. Ook in de namiddag was iedereen meteen verliefd op het circusmateriaal en konden ze niet wachten om alles eens uit te proberen.
De eerste dag sloten we af met een zeer tevreden gevoel. Mede doordat er een blind jongetje meer dan een uur gereisd had om deel te nemen aan de circusweek. Er werd overlegd met de burgemeester en ze gaven hem en zijn mama gratis overnachting voor de hele week.
Ons vreugdegevoel werd echter ’s avonds wat afgeblokt. De verantwoordelijke van OMAPED wou even met ons overleggen. We hadden 15 jerrycans met benzine gevraagd aan de gemeente en hiervan waren er na dag 1 al 8 van opgebruikt. Het bracht even wat frustraties naar boven toen hij me meedeelde : ‘Liesbeth waarom heb je zo weinig benzine gevraagd?’ (Als je weet dat ik hem twee maanden eerder had gevraagd hoeveel benzine we nodig zouden hebben om al mijn kinderen op te halen en hij hierop 10 jerrycans had geantwoord begrijp je dit waarschijnlijk wel...) Zijn oplossing was eenvoudig: ipv de 4 routes die ik zorgvuldig had berekend om de kinderen op te halen zou nog maar 1 route gedaan worden. Zo zou benzine bespaard worden. Ik probeerde hem uit te leggen dat dit niet waar was, want dat we steeds voorbij de locatie moesten rijden en dat de auto bovendien niet groot genoeg was om iedereen in 1x op te halen. Hij bleef overtuigd dat we beter enkel in de voormiddag circus konden geven en iedereen in een enkele keer op te halen. Gelukkig ging hij wel akkoord met mijn voorstel dat de mamas popcorn en drank konden verkopen tijdens de voorstelling om deze extra kosten te dekken.

Dag twee begon met heel veel regen. Rond 9u stopte het dan wel met regenen, maar de locatie was nog stond nog steeds helemaal onder water. Ik had maandag een open tent gevraagd om te schuilen tegen regen en zon. Op dinsdag kwamen ze deze niets te opzetten.
We kregen hoog bezoek van de belangrijkste gerente van de gemeente. Hij was zeer enthousiast over ons project en om ons een duwtje in de rug te geven, liet hij ons weten dat we mochten gaan eten bij ‘Magda’, een vriendelijke dame met een restaurant die zelfs vegetarisch wou koken voor ons. We mochten er zelfs ontbijten en avondeten ook, maar we lieten weten dat we met een middagmaal meer dan genoeg zouden hebben.
In de namiddag bloedde mijn hartje even. De chauffeur kwam met een bijna leeg busje terug van zijn namiddagroute. Er zaten slechts 2 kinderen in: zijn eigen zoon, met syndroom van Down en de dochter van een van mijn patiënten. De rest had allemaal een reden om niet te komen: Het is te warm, ik ben net terug van mijn chakra, ik ben net begonnen met het middageten,... Ik was redelijk kwaad op hen. Ik deed mijn best om iedereen de mogelijkheid te geven om deel te nemen aan de circusweek, hiervoor moesten ze zelf niets betalen. Ze werden zelfs thuis opgehaald en terug afgezet. De avond voordien was het voorstel van de verantwoordelijke van OMAPED dat de kinderen slechts om de twee dagen zouden mogen komen om circus te volgen, maar dat had ik redelijk hard afgeblokt, maar nu beslisten de ouders van mijn patiënten er anders over.
Een ander jongetje die normaal steeds tijdig op therapie komt, kwam niet opdagen. Ik besloot om hem te gaan zoeken. Hij zat voor zijn huis te wenen. Ze hadden ingebroken in zijn huis en al het geld van zijn ouders meegenomen. Wetende dat de mensen hier niet echt bank-minded zijn, was dit een groot drama voor dit gezin. Al hun spaarcentjes waren verdwenen en dit net aan het begin van het nieuwe schooljaar. Ik overtuigde hem om mee te gaan naar de circusnamiddag en beloofde hem om ´s avonds mee met hem naar huis te gaan om alles uit te leggen aan zijn papa. Dit betekende tijdens deze week nog een extra zorg bij: uitleg geven aan de papa, omdat ik wel wat schrik had dat deze 13-jarige arme stakker slaag zou krijgen omdat hij niet goed voor het huis gezorgd had. Gelukkig heeft het allemaal niet zo’n vaart gelopen, maar ik ben wel verschillende keren meegeweest met de papa om aangifte te doen bij de politie. Ze hadden een sterk vermoeden wie de daders waren, dus ging de politie met de papa op zoek naar de boeven en hebben ze hen op de man af gevraagd: ‘hebben jullie het geld gestolen?’ Het verbaasde mij dan ook niet dat de boefjes alles ontkenden. Daarmee was de kous voor de politie af.
’s Avonds begonnen Sofie en Inge samen met mijn voorbuurvrouw de patronen voor de circusbroeken te maken. De bedoeling was de de mamas van de jongeren dit zouden doen, maar ze waren nogal passief op dit vlak, dus zijn we zelf maar in actie geschoten om de 100 meter stof om te vormen tot kleurrijke costuums.

Dag 3 was rustiger. De chauffeur wist naderhand waar de kinderen en jongeren woonden en had nu ook door dat hij mijn goedkeuring niet nodig had om de deelnemers op te halen. De kinderen genoten elke dag meer. Sofie had een doek gekocht waar ze trucjes konden in doen en ze waren zo trots dat ze het allemaal eens mochten proberen.Dag 3 begon ook voor het eerst zonder regen, leuk zou je denken, helaas begon het rond een uur of 10 te gieten. Schuilend onder de tenten die we gekregen hadden leerden we onze kinderen nog wat ballonplooien, maar ideaal kon je het toch niet noemen. In de namiddag was ik super tevreden omdat ik alle deelnemers kon begroeten. Vandaag was geen enkel onder hen thuis gebleven. Na mijn zeer vriendelijke uitleg zouden ze voor de rest van de week allemaal trouw aanwezig zijn op alle activiteiten.

Dag 4 begon ik dus met zeer veel zin. De voormiddag verliep vlekkenloos. Stillaan wisten we wat de circusmogelijkheden waren van de jongeren en mochten ze elk een discipline kiezen. Tijdens de voorstelling zouden ze dan mogen tonen aan de mensen hoe goed ze het circusmateriaal beheersten. De ochtendgroep was fysiek iets minder sterk dan de middagploeg, maar zelfs de fysiek erg zwakke jongeren konden toch heel mooie dingen tonen. Tijdens onze middagpauze sloeg de sfeer plots om. De werknemers van OMAPED kwamen me halen om afscheid te nemen van de stervende voorzitter van de organisatie voor personen met een handicap in San Miguel. Hij was al een eind ziek, maar nu was hij echt zijn laatste strijd aan het leveren en wou hij nog graag afscheid nemen van ons. Met een klein hartje vertrok ik richting zijn huis. Daar aangekomen zat het huis afgeladen vol vrienden en familieleden die afscheid namen van de lijdende man. Ik besliste om samen met de vredesrechter naar het ziekenhuis te gaan op zoek naar een arts die zijn helse pijnen eventueel wat kon verzachten en hem nog eens kon onderzoeken vooralleer hij zou sterven. Wanneer een persoon hier sterft zonder dat een arts hem onderzocht heeft, moet een autopsie gebeuren om de doodsoorzaak te bepalen. San Miguel is niet zo heel groot, maar nu moest het wel passen dat het huis van Filomeno aan de ene kant van San Miguel ligt en het ziekenhuis langs de andere kant. We zochten vervoer naar het ziekenhuis, maar vonden deze niet. De vredesrechter pufte zijn weg naar het ziekenhuis. We probeerden te bellen naar de vaste telefoon, maar helaas was de directeur niet telefonisch te bereiken en moesten we de volledige weg afleggen. Aangekomen in het ziekenhuis werd rustig overlegd wat zou gebeuren: welke arts mee zou gaan, werd de chauffeur van de ambulance gezocht en nadat iedereen zich op het gemak had klaar gemaakt vertrokken we naar het huis van de stervende man. Doordat het echter zoveel tijd had gevraagd om de ambulance met de arts te laten vertrekken, was Filomeno al gestorven.
Ergens was het wel te verwachten. Twee maanden was de 54-jarige man al ziek. Hij had een zware fysieke handicap en zat in een rolwagen. Doordat hij een slechte ervaring had in het ziekenhuis, wou hij ondanks mijn talrijke overtuigacties toch niet naar het ziekenhuis gaan. Hij weigerde om zelf naar het ziekenhuis te gaan, maar stond er wel voor open dat de dokters hem thuis zouden onderzoeken. Ik was al verschillende keren gaan vragen in het ziekenhuis of ze geen arts wilden sturen naar zijn huis, maar daar was het antwoord steeds negatief. De vredesrechter was wel in deze moeilijke opdracht geslaagd en was de zondag langs geweest met 2 artsen. De artsen vroegen wat het probleem was en Filomeno antwoordde dat hij enkel wat pijn had aan de heup. Een onderzoek is er niet van gekomen, de diagnose lag namelijk voor de hand: een depressie. Een vitamienenkuur werden voorgeschreven en daarmee hadden zij deze niet zo fijne opdracht volbracht.
De familie was er de kop van in dat er een autopsie zou moeten gebeuren, want de arts die met ons meegekomen was, weigerde om bij hen thuis te kijken waaraan Filomeno was overleden. Hij stelde alleen vast dat hij inderdaad overleden was. De autopsie zou de volgende dag plaatsvinden. Hierdoor werd de begrafenis, die in Peru normaal gezien de dag nadien is, tot de zaterdag uitgesteld. De circusvoorstelling kon dus niet doorgaan op de geplande dag. De voorzitter van hun organisatie was overleden en zowel de deelnemers als ikzelf wilden de begrafenis bijwonen.
In de namiddag stonden mijn patiëntjes alweer paraat om nog wat meer circuskunsten bij te leren. Ikzelf vond het een zeer rare dag. ´s Morgens mij amuseren met mijn kinderen, in mijn middagpauze een stervende man zien en in de namiddag terug de deelnemers enthousiasmeren met circus. Gelukkig kon ik zoals steeds op heel veel ondersteuning van Sofie en Inge rekenen.
Ook de kindjes van de namiddag mochten een discipline kiezen die ze zouden tonen tijdens de voorstelling en enkele nummertjes werden voorbereid.
Toen de gastjes ingeladen waren in de auto, kwamen de verantwoordelijken van OMAPED aangesneld. De auto moest even gebruikt worden om de kist van Filomeno naar zijn huis te brengen. Zij hadden, samen met de familie, een doodskist gekozen en hierin zou hij opgebaard worden. Alle kinderen mee naar de begrafenisondernemer, die niet zelf over een auto beschikte om het nodige materiaal naar het huis van de overledene te brengen. De kinderen werden uitgeladen en de doodskist met hele grote kaarsenhouders en een groot kruis werden ingeladen. Filomeno lag ondertussen al in een andere kamer waar kaarsen werden gebrand. Hij lag op een tafel met wcpapier die zijn gezicht bedekte. De kamer werd ingericht als waakruimte. Hier zou de familie en zijn vrienden tot aan de begrafenis naast zijn zijde waken. De familieleden gaan om de beurten een uurtje slapen. Het komt er dus op neer dat ze tijdens deze zeer emotioneel moeilijke periode geen moment alleen zijn en amper slapen. Ik vroeg aan de dochter en vrouw of ik iets voor hen kon doen en ze lieten me weten dat ze een veel te dure kist gekocht hadden en stelden de vraag of ik hen financieel kon helpen.
Sofie en Inge werkten ondertussen hard aan de costuums. Dit zou in ieder geval nog wel in orde raken indien de mamas de volgende dagen zouden helpen.

Dag 5: de kinderen oefenden hun nummertjes in en op het einde mochten ze hun kunsten tonen aan de rest van de groep. Sommige dingen waren spectaculairder dan de andere, maar het beloofde wel leuk te worden. De mamas hielpen de circusbroeken te maken. Later zou mijn gefrustreerde overbuurvrouw me echter laten weten dat de mamas ipv te helpen, enkele de costuums wisten te vermassakreeren. Ik probeerde te weten te komen hoe een begrafenis hier gebeurd. Niet eenvoudig om gebruiken uit te leggen zo bleek. Ik kwam te weten dat ik zou mogen/moeten speechen op de begrafenis... Gelukkig hebben we een zeer bekwame coördinator bij Tumbador die me hielp om een mooie speech te schrijven en me dan toch wat beter uitleg kon geven bij een begrafenis in Peru. Hij liet me onder andere weten dat ik verwacht werd bij de velorio, de dodenwake die de avond voor de begrafenis plaats vindt. Hierbij zitten alle familieleden en vrienden bij de dode cocabladen te kauwen, sigaren te roken, sterke drank te drinken en gezellig wat te kletsen... Ze hadden me al in het dorp duidelijk gemaakt dat het belangrijk was dat ook ik mijn gezicht even zou laten zien. Toen ik vroeg hoelang ik daar zo ongeveer bij moest blijven, antwoordden ze: ´toch op zijn minst een uur of 3´...
Ik vertrok met een zeer klein hartje richting de velorio. Eigenlijk was het nog wel een mooi gebaar: voor een laatste keer een avond/nacht bij de dode doorbrengen. Normaal gezien ben ik niet zo blij wanneer mensen in mijn omgeving roken, maar deze keer kon ik de sigarengeur wel apprecieren. Deze verdoezelde namelijk de geur van een rottend lichaam die in het midden van de kamer lag. Ik vroeg nog eens aan de familie of ik met iets kon helpen en ze vroegen me om foto´s te maken tijdens de begrafenis aangezien zij geen fototoestel hebben. En de volgende morgen wilden ze me ook ontbijt aanbieden. Dag 6 begon heel vroeg met het bezoek bij Filomeno om er enkele fotos te nemen en de familie nog eens te steunen in deze moeilijke periode.
De circusdeelnemers zouden ook nog eens allemaal samen komen om een generale repetitie te houden. De chauffeur liet me echter weten dat de benzine op was en hij de verantwoordelijke van OMAPED nergens kon vinden. Ik belde hem op en die liet me weten dat de auto gewassen moest worden omdat Filomenos laatste wens was dat hij in de auto zou gebracht worden naar het kerkhof. Ik probeerde hem uit te leggen dat de begrafenis pas in de namiddag was en dat de kinderen nu eerst moesten opgehaald worden voor een generale repetitie, maar dat er geen benzine meer in de auto zat. Helaas wou hij me niet begrijpen en bleef hij dat ene zinnetje maar herhalen en herhalen. Ik mocht dus zelf naar een oplossing zoeken.
Het koste ons wel wat moeite om de nerveuze jongeren te kalmeren en hen duidelijk te maken hoe de voorstelling in elkaar zou zitten. Wie wanneer op mocht komen, wat van hen verwacht werd,... De verantwoordelijke van OMAPED begreep ook niet hoe belangrijk een muziekinstallatie voor ons op die dag was, dus konden de deelnemers niet oefenen met de voorziene muziek.
Nadat we min of meer alles ingeoefend hadden vertrok, op het heetst van de dag, een deel naar huis en een ander deel naar de begrafenis.

De begrafenis was ergens wel mooi, maar ook heel onverantwoord. Nadat de familie in dagen niet geslapen heeft, wachten ze dan nog eens tot de hitte bijna ondragelijk is om dan in stoet naar het kerkhof te stappen. Het had naar mijn indruk veel mee van een trouwfeest, een leuke aangelegenheid. Vooraan was er wel veel verdriet merkbaar, maar achteraan was het best gezellig, een praatje slaan met iemand die je al een eind niet meer gezien had. Naarmate we dichter waren bij het kerkhof, vervoegden alsmaar meer mensen de stoet. Wat ik zeer vreemd vond, was dat de verantwoordelijke van OMAPED, die mij de les had gespeld dat ik zeker aanwezig moest zijn op de velorio en op de begrafenis en dat een speech van OMAPED, de organisatie waarvan hij voorzitter was en van tumbador onontbeerlijk waren. Deze jongeman was echter op geen enkele van deze gebeurtenissen aanwezig.
Na meer dan een uur slenteren door de straten van San Miguel waarbij de stoet enkele keren stopte om de personen af te lossen die de kist draagden, om nog even afscheid te nemen op een mooie plaats, om de kist in en uit de auto te laden, kwamen we aan op het kerkhof. Daar werd de kist nog even in een lokaal geplaatst, waar werd gezongen en bij de kist geposeerd om foto´s te nemen om er een herinnering aan over te houden. Op een bepaald moment werd het de weduwe allemaal te veel. Gans de weg sleurden ze de arme vrouw vooruit, gaven ze haar water, duwden ze met alcohol doordrengde watten voor haar neus,... Ze viel flauw, waarop de reactie van de menigte was er naar toe lopen en nog meer alcohol voor haar neus te houden en blaadjes die een sterke geur hebben voor haar mond te houden en er soms zelfs in te duwen of op haar borst insmeren. Na even alles te observeren vroeg ik of ik niet kon helpen. De vrouw zette nog enkele stappen en viel dan nog maar eens flauw. Blaadjes werden in haar decoté geduwd en ruimte om te ademen werd afgenomen door belangstellenden die een blik wilden opvangen van wat er gebeurde. Ik probeerde haar benen in de lucht te brengen, maar werd op de vingers getikt: "Doctora Liesbeth, wat doe jij nu, ze heeft een rok aan, dat gaat dan toch niet!" Ik was voor het eerst oprecht blij dat ze mij hier doctora noemen, waardoor ze in deze situatie wel naar me wilden luisteren. Sofie deed ook pogingen om de menigte wat op afstand te houden, maar haar bliksemden ze met hun ogen neer en lieten ze verstaan: "We doen dat hier in Peru op een heel andere manier dan het bij jullie gebeurd!" Na een klein half uurtje was de vrouw nog steeds niet bij bewustzijn. Haar ademhaling en hartslag waren wel regelmatig, maar ik wou toch liever dat een arts haar zou onderzoeken en vooral dat ze op een rustigere plaats zou kunnen bekomen. We probeerden het ziekenhuis te bereiken, maar daar kregen we geen gehoor. Daarna gingen we met een kleine delegatie richting ziekenhuis. In het ziekenhuis kregen we pas na een dikke 5 minuten een verpleger te zien. We mochten ook zelf de vrouw uit de auto halen, enkele trappen oplopen en ze in een ziekenhuiskamer leggen. Gelukkig was het allemaal niet zo heel erg. Ze kon wel de rest van de begrafenis niet bijwonen, want was eigenlijk nog steeds niet bij bewustzijn en bovendien moest ze voor observatie in het ziekenhuis blijven. Wij terug naar de begrafenis, waar we net op tijd waren om de speech te geven en te zien hoe de familie, die zich de hele tijd zo sterk had gehouden nu plots hysterisch werd toen ze de kist in het graf schoven. De dag van de waarheid: De gemeente sponserde ons met heel veel geld en wou dan ook dat zoveel mogelijk mensen naar het circus kwamen kijken. Daarom was ik de uitverkorene om na een heel korte nachtrust (tot een gat in de nacht hebben we nog "gerepeteerd" om met ons drietjes een eigen nummertje in elkaar te boksen.) moest ik veel te vroeg uit de veren om naar de twee radiozenders van de streek te trekken om er reclame te maken. Daar aangekomen kwamen we te weten dat we te vroeg waren, omdat op zondagmorgen de evangelische viering word uitgezonden.
Alle kinderen kwamen redelijk op tijd toe en werden omgevormd tot echte circusartiesten, sommige ook wel in circusbeesten. Met de nodige moeilijkheden (zoals nog op het laatste nippertje de CD installatie testen, zien dat hij geen mp3 afspeelt, op zoek gaan om het om te vormen, er niet in slagen,...)
Om 11 u mochten we dan défileren door de straten van San Miguel en mocht Tumbador de vlag heisen.

Wetende dat de uitverkorenen voor dit evenement zich steeds optutten en hun beste kledij aantrekken, terwijl wij er als circusartiesten stonden maakte wel dat we bekijks hadden. Iedereen zong uit volle borst en geheel oprecht het Peruaanse volkslied mee.
Daarna hadden we nog net genoeg tijd om een snelle hap te gaan eten en ons daarna klaar te maken voor de circusvoorstelling. Tot op het laatste moment werd alles klaargezet, stoelen werden naar beneden gehaald, tenten op gezet, kinderen gezocht,...
Het volk kwam maar druppelsgewijs en toen we om 3u wilden starten met de voorstelling, was er eigenlijk niet zo heel veel volk. Wel waren er vrienden uit Ayacucho speciaal voor de voorstelling afgekomen en zouden ze eigenlijk langer op de bus zitten dan ze in San Miguel zelf zouden zijn, een dikke dank je wel en oprecht RESPECT voor jullie !

De voorstelling verliep iets minder hectisch dan de generale repetitie, al wilden enkele artiesten het podium niet af, vielen ze volledig uit de lucht of bleek dat we de volgorde niet helemaal respecteerden.

Desalnietemin kwam heel veel volk kijken, waren de deelnemers, hun ouders en het publiek heel tevreden over het resultaat.

Zelf kan ik niets anders dan heel positief over deze ervaring zijn en nog maar eens mijn grote dankbaarheid uiten voor mijn twee vriendinnetjes die me in dik in dun steunden.

Nog een bizonder dank je wel voor Circus jojo met hun meer dan redelijke prijzen voor het materiaal.

Nog enkele sfeerbeelden:

De Circusweek in het kort

2010-04-09T15:27:00.000-07:00

ENKELE CIJFERS:
32 deelnemers, waarvan:
- 17 patiënten van het revalidatiecentrum ‘QAM HINA KANI’;
- 4 andere kinderen en jongeren met een handicap;
- 11 broers, zussen of andere familieleden;
- 4 rolwagens;
5 begeleiders, waarvan:
- 3 Belgen
- 2 Peruanen
- 1 Vakantiejob’er
- 1 Betaalde werkkracht
- 1 Ergotherapeute
- 1 Circusspecialiste
- 1 Kinesitherapeute
1 chauffeur

6 Oefendagen
1 Ochtendgroep
1 Namiddaggroep
1 Diefstal
1 Begrafenis
1 Defilé
1 Circusvoorstelling op de plaza
Meer dan een half dorp belangstellenden voor de circusvoorstelling

4 Flowersticks
6 Diabolos
9 Lassos
2 Pois
9 Kegels
6 Ringen
4 Rolla Bollas
2 Paar stelten
4 Bordjes
1 Circusdoek
1 Loopbrug
200 Plooibalonnen
2 Handpompen
3 Acromatjes
3 Grote bobath ballen
50 Zelfgemaakte balletjes
9 Zelfgemaakte rijstallen
100 m Stof
40 Zelfgemaakte circusbroeken
5 Strikjes
5 Stropdassen
8 Kleurtjes om te schminken

4/7 Dagen regen
7/7 Dagen zon
6/7 Dagen gratis eten

Veel Voorbereiding
Weinig Stress
Soms frustraties

1 Locatie voor het politiebureau
22 Trappen om de locatie te bereiken
1 Rolstoelvriendelijke auto
2 Fototoestellen
Geen Radio
20 kg Zelfgeplukte appelsienen
1x Onverwachts bezoek door een landgenote
100’en Knuffels van de deelnemers
1000’en Lachende gezichtjes
Behulpzame en minder behulpzame mamas
25 muggenbeten op Inge haar rechter been

Kortom, deze cijfers betekenen een groot succes !

fotos circusweek

2010-03-22T06:16:00.000-07:00

De ochtendcrew

Joel: 7 jaar met Duchenne
-> specialiteit: gooien met dingen

Anderson: een blind manneke die meer dan een uur gereisd had om mee circus te komen volgen
-> specialiteiten: poi, rijstballen en grote bal

Dionisio: 15 jaar met Duchenne:
-> specialiteiten: foto's trekken, zijn broer helpen met de bordjes en de ballonnen.

Ibeth Thalia: 14 jaar, Hemiplegie rechts
-> specialiteiten: diabolo, ballen, bordjes

Ruth Amalia: 12 jaar, meervoudige handicap
-> specialiteiten: circusmateriaal proeven en flowersticks

Shaudi: 3 jaar, CP
-> specialiteiten: doek en kegel

Roger: 13 jaar met Duchenne
-> specialiteiten : Flowerstick, bordjes en diabolo

Esther: 22 jaar, hemiplegie links
-> specialiteiten: poi, bordjes, ballen

De namiddagcrew

David: 8 jaar, diplegie
-> specialiteiten: ringen, doek, flowersticks

Carlos: slechts 1 oor
-> specialiteit: bellen blazen

Frank: 6 jaar, Syndroom van Down
-> specialiteiten: bordjes, ringen en kegels

Luis: 8 jaar, klompvoeten
-> specialiteiten: stelten, rolabola en diabolo

Op 2 deelnemers na was iedereen afgekomen voor de defile

circusvoorstelling een dagje uitgesteld

2010-03-12T09:39:00.000-08:00

Helaas vandaag geen al te goed nieuws:

Gisteren is Sr. Filomeno op 53-jarige leeftijd overleden. Hij was sinds een twee-tal maanden ernstig ziek en gisterenmiddag heeft hij de strijd dan verloren. Hij was voor vele personen met een handicap een groot voorbeeld. Hij werd zelfs als voorzitter van APDISMA verkozen, wat de vereniging is van de personen met een handicap in San Miguel. Polio verlamde zijn benen al op jonge leeftijd waardoor hij zich dmv een rolwagen voortverplaatste.
Zijn leven was niet de meest eenvoudige, maar kwam wel op voor de rechten van PmH in San Miguel. Zijn vrouw, 5 kinderen, kleinkinderen en al zijn vrienden zijn dan ook erg triest.

Doordat wij met Tumbador en ook alle ouders van de patiënten de familie willen steunen en de begrafenis willen bijwonen (wat zaterdag om 14u is), wordt de circusvoorstelling met een dag uitgesteld.

De circusweek met de kinderen blijft goed meevallen. Er zijn alweer meer patiënten die komen opdagen en het vervoer begint al veel vlotter te lopen dan de eerste dagen.
Enkele costuums zijn al af en deze middag gaan nog meer mamas helpen naaien.

Ik hou jullie zeker op de hoogte.

Groetjes,
Liesbeth

Circus dag 2

2010-03-10T09:48:00.000-08:00

- Chauffeur minder te laat dan gisteren
- Veel regen bij opstaan
- Circussen in het halleke
- Balspel: zitten in een kring en rollen met een mega bal en de kinderen zien
glunderen
- Belangrijke mensen komen kijken
- Belangrijke mensen nodigen ons uit om voor de rest van de week te ontbijten,
middageten en avondeten bij ons Magda.
- Ouders vinden handicap uit om hun kind toch te laten meedoen  ‘Mijn kind
spreekt niet’ Inge haar reactie: ‘Tzal wel wat meer aan schelen dan enkel
niet spreken, laat ze maar mee doen’ Onze ervaring: Spreken kan het goed,
maar gericht kijken niet.
- Spelen in de regenplas
- Kakken in de broek, piessen in het midden van het speelterein en plassen in
het hoekje van de kleedruimte.
- Blote poependag
- Tenten krijgen tegen zon en regen
- Eten bij Magda: vegitarische soep met vlees en een slaatje met
binnengesmokkelde mayonnaise
- Om 14u : busje nog steeds aan de campo (ZONDER gastjes) miste goedkeuring om
te vertrekken
- Kinderen komen niet af
- Busje komt bijna leeg terug van zijn anderhalfuur lange rit
- Mama met dwarsleasie blijft thuis, maar zendt haar 6-jarige dochter
- KL*te Peruanen
- Zoektocht naar meer kindjes. Levert op: 1 patiëntje die huilend voor zijn
huis zit: 3 jonge knapen hadden al het geld dat thuis lag gestolen en 1
vriendje waarvan de voornaamste bezigheid klimmen in de netten was (wat niet
tot de circusact behoorde)
- De loopbaar voor de tweede dag op rij voor niets naar boven sleuren
- Elkaar uitlachen omdat de truckjes niet lukken.
- Veel vooruitgang boeken met de diabolo (sommige toch)
- De televisieman die maar niet afkomt.
- JEUK
- Beslissen om enkel smiddags bij Magda te eten voor de variatie
- Genieten van de zelfgemaakte ensalada Russa
- Samen met het patiëntje naar zijn huis gaan om het uit te leggen aan de papa
(in de hoop dat hij geen slaag zal krijgen)
- Gefrustreerd bellen naar de grote baas in Ayacucho die verzekerde dat morgen
meer kinderen zouden afkomen.
- Zelf beginnen aan het maken van de costuums
- De patronen beter kunnen aftekenen dan de specialiste ter plaatste
- De stof voor de broeken een centimeter te kort afsnijden
- Raar bekeken worden als we een kapotte binnenband van een auto vragen
- Een flesje zeepsop maken om reuzebellen te proberen maken
- Misselijk opstaan, water willen drinken, maar eigenlijk het zeepsop proeven
--> geen aanrader ! De appelsmaak op het flesje niet terug gevonden in het
product
- Terug in bed willen kruipen en het muskietennet ook te slapen leggen op de
kast

Despues Carnavales

2010-03-05T06:29:00.000-08:00

De uren, dagen, weken, maanden vliegen hier voorbij.
Ondertussen zijn de meeste carnavalfeesten achter de rug en is het afwachten geblazen tot Semana Santa (eind maart, begin april) tot er weer grote feesten zijn.

Carnaval was echt de moeite. De verkiezing van hun reina was de opening van een hele reeks feesten. Inge heeft dus niet deelgenomen, maar eigenlijk had ze ook niet de gepaste leeftijd om deel te nemen. De wedstrijd was voor jongeren tussen 15-20 jaar. De afgevaardigde van het ziekenhuis was 14 jaar, maar ging door voor een 15-jarige en de winnares, een afgevaardigde van het IVP (onderdeel van de gemeente) was 24 jaar... Maar het was alweer een hele ervaring, met de nodige vertragingen en moeilijkheden, zo viel de elektriciteit een 20-tal minuten uit net toen de show zou beginnen, waardoor alle aanwezigen in het donker stonden te schuilen voor de motregen.

Een kleine twee weken aan een stuk waren er cortamontes, een gebruik die als volgt gaat: er wordt een boom gepland waar je rond kan dansen. In deze boom zitten bassins, vliegenmeppers, vergieten, dekens, ... en het wordt alles ‘mooi’ versierd met toiletpapier en ballonnen. Rond deze boom wordt gedanst in een kring. Telkens man-vrouw-man-vrouw-... Om de beurt moet een koppel naar de boom gaan om hem te proberen om te hakken. Nadat je ongeveer een 3-tal pogingen ondernomen hebt om je beste hakkunsten boven te halen, krijg je een glas bier of chicha, een zelfgebrouwen mengsel die ik echt niet weet te apprecieren. Die moet je dan uitdrinken, het liefst in één teug. Ik moet je niet vertellen dat het eigenlijk een gevaarlijk sport kan zijn... Zatte mensen die een boom proberen om te hakken. Gelukkig heb ik geen ongevallen gezien, maar elk jaar zijn er wel mensen die in hun been kappen.
Bovendien gaan ze heel ver in het verzekeren dat je rond de boom kan dansen. Zo hebben ze een gat gemaakt in de weg rond de plaza om een boom te planten. Errond kon je dan mooi dansen, maar na een avondje vertier zit er wel een gat in de weg die ze dan dmv wat stenen proberen op te vullen. Als ik dan zeg dat het eigenlijk wel een zotte bedoening is, dan antwoorden ze: maar ja, het is een gebruik van Peru...
Je hebt ook wel tegenstanders van dit gebruik, vooral milieuactivisten die opkomen voor het feit dat er zoveel bomen omgekapt worden...
Ik heb enkele leuke cortamontes mogen meemaken, de laatste en degene die me het meest zal bijblijven is die van het ziekenhuis. De boom stond namelijk net voor de ingang van het gebouw. Als er spoedgevallen waren, moesten ze zich een weg banen tussen het feestvierend personeel die zich rijkelijk amuseerden met bier. Ze waren op alles goed voorzien, zo was er een grote berg met bakken bier, hadden ze een liveband ingehuurd (wat ik ten zeerste kon apprecieren na 10-dagen uitsluitend carnavalmuziek die telkens op dezelfde melodie is) die hun versterkingsboxen mee hadden. Je kon de muziek van op afstand horen, laat staan dat je net wou genieten van je verdiende nachtrust nadat je die dag een kind op de wereld gezet hebt of gewoon opgenomen was in het ziekenhuis omdat je ernstig ziek was... Pero, es la costumbre en San Miguel. Zo kunnen ze alles uitleggen natuurlijk.

Er was ook een danswedstrijd waaraan 47 groepen deelnamen die elk een 10-tal minuten het beste van zichzelf mochten geven. Heel mooi en kleurrijk, maar zoals al gezegd is carnavalmuziek telkens op dezelfde melodie. Ook de ‘dansen’ zijn heel vaak gelijk. Vooral de traditionele dansen waren interessant om te zien. Wel heb ik bij bepaalde groepen met grote ogen zitten kijken. Zo was een ‘dans’ dat ze met zwepen hun partner mochten slaan op de voeten in de hoop dat hij zou omvallen. Bij een andere ‘dans’ katapulteerden ze fruit achter elkaar en kwam er af en toe een stuk fruit in het publiek terecht waarna je dan het geschreeuw van een kind te horen was die het fruit tegen zich gekregen had. Ook vuur maken was een deel van de act en het symbolisch weergeven dat de man de sterkere is en de vrouw op de grond mag duwen om er dan op te kruipen kwam ook vaak aan bod. Als ik er opmerkingen over gaf, was hun traditionele antwoord: ‘Pero, es la costumbre’ (het is het gebruik)
De gringita die met haar poncho en haar snor door de straten van San Miguel gedanst heeft blijft nog steeds een groot onderwerp als ik ergens toekom. Maar ze hebben zich geamuseerd, dat is het belangrijkste.
Ook even meedelen dat we met het ziekenhuis derde zijn geworden. Tussen haakjes vertel ik dat er verschillende categorieën waren en dat onze categorie uit 5 instellingen bestond.

Het was niet enkel carnaval, maar ook appelsienfestival. San Miguel is namelijk bekend voor zijn advocados en zijn apelsienen. Ze hebben zelfs een plaatselijke drankspecialiteit op basis van appelsienen, honing, thee van kruidnagel en kaneel en caña (wat een zelfgebrouwen drank). Camacho valt bij mij in ieder geval goed inde smaak ;-)

Verder ben ik ook meegeweest naar Llausa, een dorp op een 2-tal kilometer van San Miguel die ook reden had tot feesten. De dag begon met de inwijding van drinkbaar water in Llausa, wat ze dus nu nog maar een 2-tal maanden hebben. Ik mocht de fles cider kapotkloppen met de hamer, wat mij de meter van het geheel maakt. Daarna was er een eetwedstrijd. Ik had wel geluk, want het waren vooral groenten en fruit en gerechten op basis van groenten en fruit. Ik mocht van alles een beetje proeven, waardoor ik lekkere nieuwe gerechten en fruitsoorten ontdekt heb. Savonds kon ik ook naar huis gaan met een rugzak vol gekregen fruit. In de avond was er een cortamonte en we werden keurig thuis gebracht door de burgemeester.

Over carnaval valt nog heel wat te vertellen, maar ik hou het hier maar bij. Ik heb namelijk ook op werkvlak niet echt stil gezeten. Ik kan je in ieder geval op een blaadje geven dat het moeilijker werken is in feesttijden. De mensen die aan de gemeente werken, hoeven enkel smorgens aanwezig te zijn, op het moment dat ze hun kater van de avond ervoor proberen te overleven, wat hun productiviteit op het werk niet echt ten goede komt. ‘Pero, es la costumbre.’

Ik ben naar de instantie geweest die instaat voor alles wat de scholen betreft. Je kan het vergelijken met het ministerie van onderwijs in de regio La Mar. Daar heb ik een document voorgelegd met de vraag om alle kinderen, ook de kinderen met een handicap naar school te laten gaan. Natuurlijk willen wij met Tumbador hier ook bij helpen door de kinderen te voorzien in hulpmiddelen, door de leerkrachten sport bij te staan in het geven van advies hoe ze kinderen met een handicap bij hun lessen kunnen betrekken, de overheid te wijzen op het feit dat de scholen rolstoeltoegankelijk moet worden,...
Ze hebben het document goed ontvangen en waren er zelfs redelijk positief over, maar ik ben toch wat ontgoocheld, want ze willen enkel een overeenkomst maken met de kinderen die ik in gedachten had, met namen en dus niet in het algemeen. Maar het is beter dan niets en het is in ieder geval een goed begin. Nu maar hopen dat de overeenkomst snel gemaakt en getekend wordt.

Verder ben ik tot twee maal toe meegeweest op gezondheidscampagnes met het ziekenhuis. De eerste was in Pampas, een klein dorpje op 3 uren van San Miguel, waar ze sedert 6 maanden elektriciteit en drinkbaar water hebben. Ze moeten zelf nog hun elektriciteitgebruik niet betalen omdat het nog in de proefperiode zit. Schone geste van de mensen van de elektriciteitsmaatschappij, maar het zal dan ook eerder zijn om de mensen gewoon te maken aan het leven met elektriciteit waardoor ze meer gaan verbruiken, wat hen later meer zal opleveren.
Nu, er is dus een posta in Pampas, Dat is een soort verpleegpost waar in het geval van Pampas 2 universitaire verpleegsters zijn en 1 verpleegster die 3 jaar aan de hogeschool studeerde. Om een dokter te zien moeten ze naar San Miguel. Wetende dat sommige mensen 3 uren stappen moeten stappen om naar de posta te gaan en dan nog eens 3 uur in de bus moeten zitten vooralleer ze een dokter kunnen zien kan je je wel inbeelden dat de situatie daar verre van ideaal is. Zo hebben paramedici ook geen eigen vervoer. Er is slechts 2x per dag een busje die van Pampas naar San Miguel gaat, dus ze moeten dan nog eens geluk hebben dat ze op het goede uur toekomen in de posta.
Ik was afgezakt naar Pampas met de psycholoog en een tandarts van het ziekenhuis. De psycholoog zou enkele consultaties doen en de tandarts zou extracties van tanden doen. Gaatjes vullen kon hij niet, want daarvoor hebben ze het materiaal niet die transporteerbaar is.
Ik was mee om vroegtijdige stimulatie te geven. Ze geven dit hier aan alle kinderen onder de 3 jaar. Er waren op een bepaald moment 15 peuters die stimulatie moesten krijgen, waarvoor er 3 begeleiders waren. Niet echt de ideale situatie dus. Ook heb ik enkele consultaties gedaan. Enkele mensen kunnen helpen met adviezen. In de hoop dat ze die adviezen opvolgen natuurlijk. Ik moest wel gebruik maken van een tolk die alles van het Quechua naar het Spaans vertaalde en vica versa.

De tweede campagne was iets groter. Hiervoor gingen verschillende organisaties mee:
- Het gewone ziekenhuis met een dokter, een tandarts, een psycholoog en 4 verpleegsters.
- Het ziekenhuis voor de mensen die aan de gemeente werken (ziekenhuispersoneel, leerkrachten en de mensen die aan het gemeentehuis zelf werken, de rijkere medemens dus) met een dokter en een tandarts
- Het CEM (noodcentrum voor vrouwen) met 2 sociale asistenten, een psycholoog, een advocaat en een coordinator,
- DEMUNA, die instaat voor hulp aan mensen bvb in geval dat de vader geen alimentatie betaald, burenruzies,...
- Tumbador met een kinesiste.
Bij het vertrek, twee uren later dan gepland, zat het busje zat afgeladen vol. De mensen van Chilcas konden gratis op consultatie komen bij de verschillende specialiteiten. Het ziekenhuis had ook een echotoestel mee en het ander ziekenhuis had een toestel mee waardoor ze gaatjes in de tanden konden stoppen. Heel veel volk was afgezakt naar Chilcas om te genieten van deze campagne, sommige hadden hiervoor drie uren gestapt. Het CEM had ook een hele lading met medicatie gekregen, die op voorschrift van de artsen gratis werd gegeven. De consultaties moesten wel snel gaan, aangezien er zoveel mensen geholpen wilden worden. Het echt tijd nemen om te luisten naar het verhaal zat er niet echt in. Ook de gegeven adviezen waren redelijk kort. Een voorbeeld ‘als je niet naar het ziekenhuis gaat, ga je dood’ Kort maar krachtig dus. Ook hier was de taal in bepaalde gevallen een probleem. Zo spraken niet alle hulpverleners Quechua en de plaatselijke bevolking is het Spaans niet altijd even machtig.
Zelf hielp ik de dokter bij enkele gevallen, zoals bij het raad geven bij een hemiplegiepatiënt, een kindje met een ontwikkelingsachterstand, knieproblemen,... Als ik geen hulp kon bieden aan de dokter mocht ik tandartsassistente zijn. Zo kan ik nu platina maken die gebruikt wordt om gaatjes te stoppen. Op het einde hielp ik ook de andere tandarts die een tand wou trekken, maar waarvan de wortel wel heel goed vastzat. De oma heeft ongeveer anderhalf uur met haar mond open gezeten op een tuinstoel en mijn buik mocht dienen als kussen ter ondersteuning. De nacht begon te vallen en er zat nog steeds één van de twee wortels vast. Dan werd haar eerst verteld dat ze de dag nadien naar San Miguel moest komen, want dat daar wel materiaal was om de wortel eruit te krijgen. Maar dat bleek niet zo eenvoudig te zijn, aangezien ze ver van Chilcas woonde en kreeg ze dan de raad om gewoon haar antibiotica te nemen (die intraveneus moest toegediend worden) en te wachten tot de wortel er van zelf uit kwam. De vrouw was er niet echt gerust op, maar toch lieten de hulpverleners haar wat hulpeloos en nog half verdoofd van alle pijnstillers die ze toegediend gekregen had achter.

Gisteren organiseerde ik samen met OMAPED (de organisatie die opkomt voor de rechten van PmH (personen met een handicap), gefinancieerd door de gemeente) een bijeenkomst waarbij eerst de aanwezige organisaties het woord mochten nemen en kort beschrijven wat zij voor PmH kunnen betekenen. Daarna werd het wat interactiever en mochten alle aanwezigen zeggen op welke problemen PmH dagelijks ondervinden en wat de bevolking, overheid en instanties hieraan kunnen doen. Het was echt heel interessant om alles te volgen en te zien dat heel wat mensen ook met dit thema bezig zijn. Hopelijk was dit een kleine opstap naar een verdere samenwerking tussen de verschillende organisaties. Ik was in ieder geval tevreden over de opkomst van een 30-tal mensen uit verschillende organisaties en PmH zelf en het eerste resultaat.

Maandag start de grote circusweek. Ik kreeg gisteren na meer dan een maand eindelijk groen licht van de gemeente om alle aankopen te doen die ik voorstelde. Zij zullen instaan voor het vervoer van de kinderen naar San Miguel, betalen de stoffen waarmee de mamas kledij zullen maken, betalen de affiches om de bevolking te informeren over de activiteit, kunnen we schmink kopen,... Het is geen onaardig bedrag die ik gevraagd en gekregen heb. Je hoort mij niet klagen. Een nadeel is wel dat ze verwachten dat er heel veel volk op de voorstelling afkomt. Ik hoop maar dat dit lukt en dat er inderdaad zeer veel belangstelling zal zijn. Ik ben in ieder geval van plan om met mijn kinderen naar de radio te gaan om er reclame te maken, om als we ze ophalen met het busje dan met een megafoon te laten weten dat we een circusvoorstelling geven,...

Duimen maar dat alles goed komt

Voor de geïnteresseerden : Sofie is goed aangekomen in Peru en geniet samen met Inge van alle winkels in Lima. Ze mogen dan ook veel geld uitgeven van de gemeente ;-)

Tot ergens in april, want na de circusweek ga ik samen met Sofie op reis.

¡ Hasta luego !

Antes Carnavales

2010-02-11T08:51:00.000-08:00

Hola hola,

Hier is het razend druk geweest maar daarom niet minder interessant en plezant:

Het revalidatiecentrum heeft een fleurig nieuw kleurtje en dankzij Inge staat ons logo en naam op de muur. Nu komen er nog meer kinderen uit de straat af om te vragen of ze mogen spelen in deze wel heel leuke zaal.

Percy, de coördinator van Tumbador is enkele dagen op bezoek geweest en we vullen elkaar eigenlijk heel goed aan. Zo is het voor mij heel makkelijk om informele contacten te maken met belangrijke mensen, maar Percy breidt er dan een formele bijeenkomst aan, met alle nodige officiële papieren. Zo zijn we nu bezig met het maken van een conventie om kinderen met een handicap naar school te laten gaan en ze te laten deelnemen aan alle lessen, dus ook de lichamelijke opvoeding. Hierbij willen we de leerkrachten niet aan hun lot overlaten, maar ondersteuning bieden van Tumbador uit. Dit alles krijgt stillaan vorm en ik hoop uit de grond van mijn hart dat enkele van mijn patiënten eindelijk terug naar school kunnen gaan en dat andere jongeren mogen participeren aan alle lessen.

Vorige week hebben we deelgenomen aan een interinstitutionele vergadering in Chilcas. Met 8 personen in een gewone jeep (3 langs voor, 5 langs achter) reden we anderhalf uur doorheen prachtige landschappen. In de vergadering kwamen verschillende organisaties aan het woord. MIMDES, het crisiscentrum voor mishandelde vrouwen en kinderen, beet de spits af met hun expose. Na twee uren luisteren naar monologen in het quechua mocht ook ik mijn zegske eens gaan doen. Hier heb ik geprobeerd om de mensen te sensibiliseren om hun mindervalide medemens niet langer te aanzien als zieke mensen, maar om hen kansen en mogelijkheden aan te bieden om zich te ontplooien. Percy kwam na mij aan het woord. Hij bracht dezelfde boodschap op een iets andere manier, via een moraliserend verhaaltje op een priesterachtige wijze. Heel grappig om te zien, vooral als je geen snars begrijpt van hetgeen hij zegt.
Deze maand gaan ze nog terug samen met het ziekenhuis om er een integrale gezondheidscampagne te organiseren en als het enigszins lukt, dan vergezel ik de dokters, tandartsen, psychologen en verpleegsters.

Verder ben ik ook bezig met een circusweek. Aangezien Sofie naar Peru komt, kon het bijna niet anders of we zouden iets met circus doen. Het programma ziet er als volgt uit:
8-12 maart : workshop circus
13 maart: circusshow op de plaza/markt
14 maart: defile met heising van de vlag door mezelf

De bedenking kan gemaakt worden van: ‘moeten de kinderen dan niet naar school?’ en inderdaad de kinderen zullen naar school gaan, maar hier duurt een schooldag maar van 8-13u. Daarna kunnen ze de circusworkshop komen volgen. Normaal gezien zou de gekregen auto voor personen met een handicap tegen dan helemaal reglementair in orde moeten zijn, met autoplakken, verzekering en alles erop en eraan. Wat wel eens zou mogen, wetende dat ze de auto gekregen hebben in oktober... Maar het blijft natuurlijk Peru en ik mag dan ook niet teveel verwachten...
Om de ouders van de kinderen niet het gevoel te geven dat ze hun kinderen zomaar mogen droppen bij ons, zouden zij de kledij voor de show maken (indien de gemeente ons sponserd met de stof), waardoor we dus ook workshops zouden organiseren aan de mamas.
Graag nog een hele dikke merci aan Fabienne voor het maken van de affiches die momenteel in heel San Miguel te bewonderen zijn en de mooie uitnodigingen die kinderen echt mega cool vinden.

Hier zijn het jammer genoeg niet allemaal positieve ervaringen geweest. Ik heb enkele in-trieste situaties meegemaakt. Zo bracht ik een bezoekje aan een 35-jarige epilepsiepatiënte. Zoals altijd liet de familie weten dat ze net lag te slapen. Deze keer wou ik me niet zomaar laten afwimpelen, dus vroeg ik om ze heel even te bezoeken, heel kort, maar ik wou het meisje wel zien. Wat ik toen gezien heb was eigenlijk mensonwaardig. Een meisje die hevige schrik had van andere mensen lag op een matras in een muffe kamer van 3m2. Met enkel de deuropening als verluchting. Het meisje was al in een danig gevorderd stadium dat ze haar bed niet meer verliet. Ook niet om haar alledaagse behoeftes te doen... Vreselijk gewoon. Nu is de mama niet meer van de jongste (toen ik haar leeftijd vroeg, bekeek ze me van wat jij me nu vraagt. Ze antwoordde : ‘Ik denk 54 jaar’, maar toen ze me haar paspoort toonde, bleek ze er een vijftal jaar naast te zitten) Ze lijkt echter nog een pak ouder.
De zorg voor haar dochter is niet vanzelfsprekend en als er werk is op het land, dan verlaat ze voor enkele weken haar huis en zijn haar andere dochters belast met de zorg voor hun zus. Een situatie die dus niet echt houdbaar is voor geen enkele partij. Als oplossing wil ik met de vredesrechter een oplossing zoeken. Op zoek naar middelen om haar naar een gespecialiseerde kliniek in Lima te brengen. Nadeel is wel dat deze vredesrechter een foto wil nemen van de jonge vrouw om bij haar dossier te steken. Als ik hem dan uitleg dat ze wel eens een epilepsieaanval zou kunnen krijgen door de schrik van de flits, dan begrijpt hij dat niet zo goed... Een foto is namelijk noodzakelijk voor een deftig dossier... Benieuwd hoe dit zal aflopen. Nu zijn we al eens naar haar huis geweest, maar deed er niemand de deur open.

Ik heb hier ook mijn eerste zware discussie gehad. Kinderen vanaf 9 jaar kunnen namelijk bij de gemeente een betaalde vakantiejob doen. Met name het onkruid wieden op de openbare wegen. Ik zie ze elke morgen staan met hun pikhouweel of shop, geen rustig jobke dus.
Ze begrepen niet goed waarom ik daar nu niet mee akkoord zou gaan. De kinderen helpen namelijk hun ouders een inkomst binnenhalen waarmee ze hun schoolspullen kunnen kopen. Alle kinderen doen het vrijwillig en alle kinderen zouden volgens de vredesrechter hun geld zelf mogen spenderen... Ik had er toch mijn bedenkingen bij en na een hele tijd argumenten over en weer te gooien heb ik de discussie stop gezet met de conclussie: ik snap ergens wel jullie standpunt, maar ga er toch niet mee akkoord...

Carnaval staat hier voor de deur, wat betekend dat de kinderen je nat maken met waterballonnen, watergeweren of hele emmers water. Hier valt het al bij al nog mee. De jongeren zijn nog niet aangekomen in San Miguel en de jonge kindjes durven mij niet echt nat maken. In Ayacucho is het wel iets anders. Daar werd Edith, de sociale assistente helemaal nat gemaakt met alle dossiers die ze onder haar armen hield erbij...
Deze avond is het een schoonheidswedstrijd en wat vind ik het oprecht jammer dat Inge niet deel wil nemen... Er is namelijk een prijzenpot van s/. 300 wat Tumbador goed kan gebruiken. Jammer!!!
Zaterdag is er dan een danswedstrijd. Na lang twijfelen (want alle instellingen wilden dat ik met hen zou meedansen) besloot ik om mee te dansen met het ziekenhuis. Van vorige week zijn we nu al ongeveer dagelijks aan het oefenen. Gisteren heb ik besloten met een andere jonge vrouw om ons te verkleden als man. Er zijn namelijk geen mannen genoeg die willen deelnemen, ze willen allemaal liever een instrument bespelen dan dansen. Met mijn gestalte en kortgeknipt kapsel kan ik er wel voor man doorgaan. Het is nog even afwachten of er op het laatste nippertje toch geen mannen meer zullen deelnemen, maar ik ben al helemaal klaar met mijn mannenpasjes. Het is ook veel leuker om als man te dansen. Die mogen meer springen dan dansen en er is veel minder discussie dan bij de vrouwen. Zo was er deze week nog discussie hoe de rijen zouden gevormd worden : van klein naar groot of van groot naar klein... Naar mijn indruk een zinloze discussie, maar zij verliezen er toch graag een half uurtje palaberen mee.
Hetgeen waar ik toch een beetje schrik voor heb is het zingen. Zo moeten alle deelnemers uit volle borst meezingen en kan het zijn dat er plots een micro onder je neus geschoven word. We zijn al zo druk in de weer geweest met de danspasjes dat we nog niet geoefend hebben op het zingen. Het is ook zo dat het grootste deel van de tekst in Quechua is, waar ik amper enkele woorden van spreek... Het beloofd dus spannend te worden.

Tot na de feesten!
Liesbeth

GRAN CIRCO

2010-02-08T08:25:00.000-08:00

novelles de enero

2010-01-24T15:31:00.000-08:00

Elk zijnen dag,

Ondertussen ben ik terug 14 dagen aan het werk en vliegt de tijd voorbij. Het waren twee drukke maar vooral heel aangename weken, hoewel veel van mijn patiënten hun kat stuurden naar de therapie. Het is hier namelijk grote vakantie. In deze vakantie gaan heel veel ouders naar hun chacra (een kleine boerderij op de buiten) om er te werken, waardoor ze geen tijd hebben om hun spruiten naar therapie te brengen. Een ander deel is naar de jungle om de oogst binnen te halen. Het is hier namelijk zomer, maar ook regenseizoen, een periode waarin dus heel veel gewerkt moet worden.

Dit houdt in dat ik veel bezig ben met andere zaken. Zo heb ik kunnen bekomen dat ik vanaf nu elke week samen zit met William, de verantwoordelijke van omaped (een organisatie die opkomt voor de rechten van personen met een handicap, gefinancieerd door de overheid). We hebben een drukke agenda: zo proberen we alle personen met een handicap te registreren in de streek en proberen we hier voordelen aan te koppelen zoals gratis volwassenonderwijs, ijveren we ervoor dat alle kinderen naar school kunnen gaan (hier beslissen de leerkrachten namelijk of een kind met handicap in hun klas mag zitten of niet, wat dus tot gevolg heeft dat enkele van mijn kindjes niet naar school kunnen gaan) en bespreken we de problemen die ik ondervind bij bepaalde patiënten en gaan we samen op zoek naar oplossingen.
Zo moet een 6-jarig meisje verschillende operaties ondergaan wil ze zich op latere leeftijd nog stappend kunnen verplaatsen. De mama is een echte huismama die totaal geen medische kennis heeft, overbezorgd is en heel veel schrik heeft dat haar enige dochter de operatie niet zal overleven. Samen met de psycholoog gaan we dus op zoek naar manieren om haar te motiveren, maar ook om de mama te ondersteunen. Als ze naar Lima moet om deze operaties uit te laten uitvoeren mogen we haar niet aan haar lot overlaten, want dan loopt ze zeker en vast verloren en is de kans groot dat er iets fout loopt in de communicatie, nazorg of eender wat. Zo ben ik met hen meegeweest naar het ziekenhuis in Ayacucho om de onderzoeken te laten uitvoeren en ik kan je zeggen dat ik kennis heb mogen maken met een staaltje positieve discriminatie. Ik heb namelijk de juiste huidskleur waardoor we die zelfde dag nog een afspraak bij de traumatoloog kregen ipv nog eens naar San Miguel te moeten (die op 3 uur van Ayacucho ligt) Andere kant van de zaak is dan wel dat de dokter meer geïnteresseerd was in mij dan in mijn patiëntje... Het positieve is dan wel weer dat hij mij meteen al zijn gegevens toestopte mocht ik nog informatie willen, waardoor ik hem kon opbellen toen de verpleegsters ons naar huis wilden sturen nadat we opnieuw op consultatie wilden met de gemaakte RX foto´s. De traumatoloog was naar huis en we moesten maar enkele dagen later terug komen om de resultaten op te halen. Ze trokken dan ook grote ogen dat ik na 10 minuten al zijn gsmnummer gekregen had, terwijl zij er al jaren mee werkten en nog steeds die gegevens niet bezaten.
Het was voor mij een zeer interessante dag om eens aan de lijve te ondervinden hoe passief bepaalde patiënten en hun ouders zijn en totaal niet opkomen voor hun rechten.

Een ander moeilijke situatie: Voor de vakantie ging ik een pintje drinken toen ik plots een 15-jarig meisje met handicap tegenkwam. Na een leuk gesprek met de mama bleek dat ze niet gevolgd wordt door een arts (terwijl ze wel dagelijks epilepsie-aanvallen heeft), geen kine krijgt (terwijl ze een halfzijdige verlamming heeft en nog heel veel vooruitgang kan boeken mbh kine) en dat ze niet geregistreerd staat als persoon met een handicap (waardoor ze de voordelen hiervan ook misloopt). Ik legde haar uit wat ik voor haar kon betekenen en beloofde haar terug te komen. Samen met de sociale asistente en onze nieuwe coördinator van Tumbador ging ik haar terug opzoeken. De mama lag ziek in bed liet de broer ons weten, dus maakten we kennis met de tante, broer en het meisje zelf. Het was echt een leuk moment, waarbij het meisje vele knuffels uitdeelde en ons zelfs aanspoorde om samen met haar te dansen. De volgende dag liepen we toch voorbij het huis, dus sprongen we nog eens binnen om te vragen of de mama al beter was en of ze even tijd voor ons kon vrijmaken. Hierop liet de tante weten dat de mama haar dochter had geslagen omdat ze met ons had gesproken... Dan maar heel snel vertrokken zonder de mama te zien. We hebben dan ook maar meteen aangifte gaan doen bij de daarvoor bevoegde instantie. Zij gaan nu onderzoeken hoe frequent dit gebeurt en of er ingegrepen moet worden.

Deze instantie die opkomt voor slachtoffers van huiselijk geweld, liet me weten dat het niet mijn enig patiënt is die thuis mishandeld wordt. Ik moet nu mee kijken in welke mate een 10-jarige jongen met blauwe plekken naar therapie komt en hoe vaak dit gebeurt. Zo werd dus duidelijk dat personen met een handicap vaker het slachtoffer worden van geweld dan we op het eerste zicht zouden vermoeden...

Deze week is Perci, de nieuwe Peruaanse coördinator van Tumbador in San Miguel op bezoek gekomen. Samen met hem ging ik alle belangrijke instanties voor personen met een handicap af om hem voor te stellen en legde ik het reilen en zeilen binnen San Miguel uit. Het is een zeer aangename kerel met een kritische geest en veel mensenkennis. Het zal mijn werk hier in ieder geval veel verlichten en vooruithelpen.

Omdat het belangrijk is om goede contacten te hebben met de verschillende instanties en vooral met de twee ziekenhuizen, ben ik naar hun baja de Reyes geweest. Dit is een traditie die ze hier hebben om de kerststal op te ruimen. Opnieuw feestjes met veel drank en eten. Interessant om beide feestjes mee te maken. Zo werd duidelijk dat er verschillende tradities bestaan. In het gewone ziekenhuis was er livemuziek. De Mayordomes (organisatoren van het feest) gaven een soort rammelaar aan een man en een vrouw. Deze twee personen moeten zich op harptonen samen al dansend naar de kerststal begeven. Daar krijgen ze een glas bier voorgeschoteld die je snel moet uit drinken (voor iedereen hetzelfde glas, ook al stond ik daar te snotteren en hoesten. Om dit te compenseren hing achter de kerststal wel een affiche waarop met prentjes duidelijk gemaakt werd hoe je een griepepidemie kunt voorkomen :-s) daarna neem je een beeldje van de kerststal, stop je het in de doos en begeef je je naar de secretaresse van dienst om te vertellen wat je volgend jaar zou meebrengen naar het feest. Deze secretaresse houdt alles zorgvuldig bij en zorgt ervoor dat iedereen zijn krabbel zet naast het beloofde. Dit feest nam plaats op de binnentuin van het ziekenhuis, waar patiënten moeten passeren willen ze de spoedarts raadplegen. De dokters zaten er ook rustig sigaretjes te roken. Voor de rest voorzag de personeelschef iedereen van voldoende bier (want er stonden een 25-tal bakken bier voor een 30-tal gasten...) Dit alles was op een dinsdagavond. Ik kan je zeggen dat er de woensdag niet al te efficiënt gewerkt werd...

In het ander hospitaal, voor de rijkere Peruanen ging het er iets anders aan toe. Hier mocht ik kinneke Jezus eerst naar de kerk brengen en hem voor het altaar in zijn bedje leggen. De eucharistieviering heb ik deels geskipt omdat ik last had van hoestbuien. Daarna barste het feest los. Hier was vooral veel eten voorzien. Dit feest nam tevens plaats in de binnentuin van het ziekenhuis, maar zij hebben geen spoeddienst, dus hier zouden geen patiënten midden het feestgebeuren toekomen. Hier werd bier en wijn vrolijk door elkaar geserveerd. De eigenlijke ceremonie zorgde voor wat verwarring, niemand wist goed hoe het eigenlijk in elkaar zat. Misschien ook omdat ze al teveel bier en wijn hadden gedronken voordat de ceremonie begon.
Met heel veel ambiance kreeg een man en een vrouw een rammelaar in hun handen en moest er gedanst (zapatear) naar de kerststal worden. Vaak moest het dansende koppel terugkeren omdat de andere genodigden hun gedans niet goed vonden en vooral omdat ze nog eens goed wilden lachen. Daarna kreeg het dansend paar wijn in de handen geduwd (de kurk werd professioneel in de fles geduwd omdat ze geen kurkentrekker om handen hadden) die heel snel uitgedronken moest worden. Daarna moest je een beeldje nemen en op de binnenkant van het beeldje stond dan geschreven wat je volgend jaar moest meenemen. Ik moet volgend jaar een half dozijn nieuwe beeldjes meebrengen en twee flessen inca cola. Hierna kregen we eten, die ondertussen al lauw tot koud was geworden omdat het feest al zo lang aan de gang was en daarna brak het feest helemaal los los. Hier zorgden de twee artsen ervoor dat iedereen sigaretten kon roken en de drank vloeide bij iedereen goed naar binnen. Je kan hier echt moeilijk een glas bier of een dans weigeren... Echt een heel zot feestje eigenlijk. Nu en dan verdwenen twee mensen om meer bier te gaan halen.
Ook in dit hospitaal ben ik de dag nadien eens gaan kijken hoe het personeel funcioneerde the day after, maar het feest was gewoon tot ’s morgens vroeg blijven doorgaan. Enkele mensen zijn niet op hun werk geraakt, andere ben ik op straat tegengekomen die nog zatter waren dan toen ik ’s nachts van hen afscheid had genomen...
Als je hen hierover aanspreekt en zegt dat we dit niet kunnen voorstelen in België, antwoorden ze steenvast: Dit zijn Peruaanse gebruiken (en zo kan je natuurlijk alles uitleggen en goedpraten)

Het laatste dat ik nog kwijt wil over de voorbije weken is mijn ervaring bij een dokter. Een goede vriendin had last van pijn in de borststreek met duidelijk voelbare knobbeltjes. Ze was naar de gyneacoloog geweest, die een echo genomen had en haar had laten weten dat ze een tumor had. Met wat ontstekingsremmers zou het wel goedkomen. Zij was er niet helemaal gerust in, dus raadpleegden we samen een bevriende arts. Hij gaf mij les over hoe een borstonderzoek gebeurde en moest het zelfs meteen in praktijk omzetten. Inge en ik keken toch maar raar naar elkaar toen ik onder lichte dwang moest voelen zodat ik het in het vervolg ook zelf zou kunnen en niet zo snel ongerust zou worden. Ik weet dus niet wat kinesitherapeuten hier in hun opleiding leren, maar dat maakte duidelijk geen deel uit van de Belgische opleiding, of ik moet die lessen gebrost hebben...

¿Wist je dat?
- De kinderen hier erg Vlaamse namen hebben, zo heb ik in therapie een David en een Frank. Ook een Hans zijn we al tegen gekomen.
- Ik mijn fototoestel gepakt ben, dus even geen foto's meer op de blog, maar hiervoor kan je bij Inge terecht https://www.photoshop.com/user/ingedemey
- Er leuke verhaaltjes op http://ingedemey.waarbenjij.nuwww.photoshop.com staan?

Het echte Peruaanse verhaal

2010-01-12T11:00:00.000-08:00

Na lang giss-werk ben ik terug in San Miguel en wat tijd gevonden om een up-date te doen. Met het hoogstaande bezoek van Agusto y Kristobal hebben we een uitstapje naar de jungle gemaakt. We zouden naar Omaya gaan, waar 5 mooie watervallen te bezichtigen zijn.
Ikzelf wou in navolging van Carote (in het Dogongebied) de tocht op sletskes doen, want het was warm en ik had geen zin in schoenen. (dit even geheel ter zijde)
10u: Een taxichauffeur zette ons af beneden in het dorp en gaf ons zijn telefoonnummer. Hier hadden we geen bereik, maar boven zou dat wel het geval zijn en we mochten hem bellen als we terug naar Pichari wilden, waar we de nacht zouden doorbrengen.

Het was een hele mooie wandeling.
12u: Aangekomen bij de derde waterval. Gust kon met zijn lange en sportieve benen wat sneller stappen dan de rest van ons en zat al onder de waterval toen wij toekwamen. Plots zat hij daar op zijn gemakske op een steen te zitten. Toen ik er aan kwam, zei hij (de rustigheid zelve) mijn schouder is uit de kom en ik krijg hem er niet meer in... Na heel even proberen de schouder terug op zijn plaats te krijgen beslisten we dat dit geen manier van werken was en dat hij naar het ziekenhuis moest.

Toen kwamen we aan een tweestrijd: keren we terug naar beneden, waar we ongeveer anderhalf uur hebben moeten voor stijgen of gaan we verder naar de vijfde waterval om een taxi te halen om naar het ziekenhuis te gaan. Gust besliste om verder te gaan. Zo ver kon dat toch niet zijn. Aangekomen bij de vijfde waterval vonden we geen weg die verder liep dan de waterval zelf... of we moesten het water oversteken, die eigenlijk wel wild was en wat Gust niet zag zitten. Dan maar terug naar beneden en kijken of we aan de vierde waterval geen weg gemist hadden langs de andere kant van de rivier... Met onze schoenen door water, en kletsnat tot de conclussie komen dat ook hier geen verdere weg te bespeuren viel. Daarna locals tegen gekomen die ons lieten weten dat we terug moesten naar het dorp Omaya waar we vandaan kwamen.

14u30: aankomst in Omaya: locals lieten weten dat we niet naar het ziekenhuis moesten gaan, dat we beter hier in het dorp zelf een vrouw konden raadplegen die het wel zou fixen. In het ziekenhuis zouden ze toch enkel zijn schouder ingipsen.
Taxi gezocht en gevonden: een half uurtje in een taxi die over een onverharde weg vol oneffenheden liep
Ondertussen telefoon van Edith, een tandarts uit San Miguel die samen is met iemand in San Fransisco. Zij wou me helpen en belde het ziekenhuis om hen op de hoogte te stellen van onze komst. Door dit telefoontje zouden ze minder vragen stellen en makkelijker hulp bieden. Het hele verhaal speelde zich trouwens op een zondag af.

15u15: aankomst in het ziekenhuis van San Fransisco
De spoedarts liet even op zich wachten, maar de verpleegster stelde ons gerust door te laten weten dat de dokter eerst haar lunch wou opeten.
Ik mocht ondertussen een ampulle gaan kopen in de apotheek om de pijn te verzachten. De spoedarts wist ook even niet wat doen; dus consulteerde ze telefonisch haar collega traumatoloog. Hij stuurde ons
door naar de radioloog, waar we met een mototaxi naar toe mochten gaan, over onverharde weg waarbij de steeds stiller wordende Augustijn elke oneffenheid tot in zijn schouder voelde.

17u15: Na 6 mislukte pogingen om beide schouders op 2 verschillende RX'en te zetten, lukte het dan uiteindelijk toch. Blijkbaar is het bot van de Peruaanse medemens van andere densiteit dan van de blanke Europeaan. Ik mocht bij Gust blijven om alles te vertalen en heb uit eigen initiatief het lokaal
verlaten om toch niet bloot gesteld te worden aan de stralingen. Zelf moest de dokter ook geen loodvrije jas aandoen...
Jammer genoeg liet de verpleegster tijdens het drogen van de RX foto deze laatste vallen in de modder, die ze dan professioneel probeerde proper te maken door met een vod de modder uit te wrijven. De dokter vond het een beter idee om nog maar eens een andere RX te laten nemen. Hij nam mij mee om uitleg te geven en zijn diagnose was dat humerus (bovenarm) nog op zijn plaats zat, maar dat de scapula (schouderblad) opwaarts verschoven was. Geen probleem, de dokter zou alles terug op zijn plaats krijgen. Wij terug naar de spoedarts, te voet deze keer, want na een kleine twee uren wachten op de RX waren we toe aan wat frisse lucht en vooral aan een pijnvrije weg.

17u20: De spoedarts bekeek de foto’s. Na mijn beperkte hulp om de linker van de rechter foto te onderscheiden liet ze weten dat er geen microfracturen aanwezig waren. Ze stuurde ons door naar de
traumatoloog, maar daarvoor moesten we naar een andere stad. We kregen het gsm-nummer van deze dokter omdat hij eigenlijk een militair was die niet in het ziekenhuis werkte, maar voor ons wel even tijd wou maken.

17u30: Redelijk snel vonden we een taxi, Het zag er naar uit dat de schouder snel terug op zijn plaats zou zitten. De taxirit viel toen redelijk mee, ik zat namelijk samen met Gust op de voorzetel waardoor de schouder gefixeerd werd. Ik moest mij ook steeds verzetten als de taxichauffeur wou schakelen, want anders zat mijn bil in de weg... (de taxichauffeur wou namelijk niet vertrekken vooraleer er zes personen in zijn normale auto zaten)
Doordat er politiecontrole was, moesten we een sluipweg nemen, want blijkbaar was onze chauffeur niet verzekerd. Toen kreeg onze steeds bleker wordende Augustijn opnieuw helse pijnen te verduren.

18u15: Aangekomen in het ziekenhuis moesten we nog even wachten tot de traumatoloog toestemming kreeg om even het militair domein te verlaten.
Ondertussen zijn we al meer dan 6u na de feiten en werd het donker. Er was een elektriciteits”panne” in dat deel van de stad of in ieder geval toch in het ziekenhuis zelf.
De traumatoloog en een anesthesist (een vrolijke man van rond de 45 jaar in voetbaltenu : short, t-shirt en een buideltasje) kwamen na een half uurtje aan in het ziekenhuis. Ik werd opnieuw naar de potheek gestuurd om vanalles te halen. Ze zouden mijn vriend volledig verdoven om zijn schouder terug op zijn plaats te steken. Doordat niet alles verkrijgbaar was in deze apotheek vertrok de anesthesist zelk op zoek naar een paardenmiddel (ketamine -> Gust kan hier meer informatie over geven ) om mijn vriend te verdoven.

20u: ik kreeg te horen dat mijn vriend stemmen zou horen in zijn hoofd, maar dat dit normaal was. Hij vroeg me of ik mond op mond beademing kon toepassen. Wegens gebrek aan betere alternatieven dtelde ik mijn vriend Augustijn gerust en kreeg ik de taak om licht te verschaffen met een zaklamp. Er werd een infuus aangebracht in de perifere venen. Gust werd om het licht uit te drukken redelijk gedrogeerd.
Zelf mocht ik naast het licht verschaffen, ook nog zijn gezonde schouder fixeren. Op een professionele
manier werd door middel van tractie de humeruskop terug geplaatst.
Grappig om weten is ook dat dit in de hospitalisatiezaal plaats vond en dat een gehospitaliseerde zieke gewoon tijdens deze ingreep in de ruimte mocht blijven...

Gust beleefde ondertussen de trip van zijn leven. Hij bleef maar herhalen hoe zalig en machtig hij het vond. Het hoofdkleur waarin hij deze droom beleefde was roze en hij heeft er heel wat grappige dingen zitten vertellen. Ik had veel plezier met het vertalen van zijn gezwans in het Spaans en ook beide dokters konden zijn humor op die moment aprecieren (hoewel we niet op hoogte zaten)

De anesthesist vroeg mij ook nog of ik een spuit kon zetten, want hij moest nog een pijndempendmiddel krijgen. Ik bedankte hem voor het vertrouwen, maar liet de dokter toch zelf deze spuit plaatsen.

Gelukkig is alles goed gekomen, Gust is, naar mijn weten, niet verslaafd geraakt aan deze drugs en de schouder zat terug op zijn plaats. Na enkele uren recuperatie mocht ik hem begeleiden naar ons hostal.
De dagen nadien is de schouder telkens nog 1x/dag geluxeerd, maar kon hij het terug zelf in de kom steken en na een kleine week was het slechts om de twee dagen meer...

Maar eind goed al goed. En Gust vond die dag echt wel HEEL goed.

Nu hebben we tenminste stoere verhalen om te vertellen en een heel originele kerstfoto. ;-)

Hasta Luego.
Liesbeth

¿Wat is er gebeurd?

2009-12-30T06:49:00.000-08:00

Wie kan het leukste verhaal bij deze foto´s verzinnen?
De prijs: een Pisco sour, een gefrituurde cavia en een welgemeend schouderklopje.

Feliz navidad y prospero 2010.

Inge, Gust, Kristof en Liesbeth!

de laatste nieuwtjes

2009-12-16T07:20:00.001-08:00

Elk zijnen dag,

Na een eindje afwezigheid zet ik mij nog eens achter mijn pc om jullie nog wat in te lichten over het wel en wee in San Miguel. Een laat verjaardagsgeschenkje voor mijn oma.

Ik heb hier enkele regenachtige weken achter de rug, wat wil zeggen dat veel van mijn patiënten hun kat sturen naar therapie. Ergens wel te begrijpen als je weet dat bepaalde patiëntjes meer dan een half uur moeten stappen van hun huis naar het revalidatiecentrum en ondertussen nog zagen aan de mama dat ze pijn hebben aan hun beentjes... Aangezien veel onder hen ook geen eigenaar zijn van een gsm, was mijn job in deze weken: naar de revalidatiezaal gaan en wat administratie doen in de hoop dat enkele patiëntjes komen opdagen. Als er eentje niet afkomt, is dat wel nog fijn, maar als ze allemaal beslissen om thuis te blijven is dat eerder onaangenaam.
Ondertussen heb ik hier nog niet stilgezeten. Met verschillende patiënten ben ik naar de dokter getrokken. Geduldig wachten tot we aan de beurt zijn en dan eigenlijk niets te weten komen, alleen maar een referentie krijgen voor verder onderzoek in Ayacucho... Maar zonder deze referentie dekt de verzekering niets, dus is het een noodzakelijk kwaad. Gelukkig is de verstandhouding tussen de dokters al wat verbeterd, dus heb ik het gevoel dat ik meer kan bereiken.

Ik ben ook aan het proberen mijn kinderen te laten integreren in het sociale leven hier.
Zo ga ik op vrije momenten samen met een patiëntje naar het voetbalterrein waar ik ze kubs laat spelen met de andere kinderen. Er komt dan zoveel volk af dat ze bijna vechten om mee te mogen doen. Ook mijn patiëntje vindt het best wel leuk, al is er tot nu toe nog niet echt sprake van echt samen spelen, maar dat hoop ik op termijn wel te bekomen. Zo noemden ze hem ‘soltero’ -> alleenstaande... Maar met een gepast van mijnswege grapje gebruikten ze dan toch zijn naam.
Bij andere patiëntjes laat ik ze gezelschapspelletjes spelen in het revalidatielokaal met andere kindjes uit de straat. Leuk om te zien dat ze eerst geen woord zeggen, maar dat ze na een minuut of vijf dan toch los komen. Hopen maar dat ze ook vriendjes worden buiten de revalidatiezaal.

Edith, de sociale assistente van Tumbador is ook twee keer afgekomen naar San Miguel om mij wat te ondersteunen en ze heeft me echt veel bijgebracht. Zo zijn we onder andere op huisbezoek geweest bij een patiëntje die om financiële steun kwam vragen om een dringende operatie uit te voeren. Sara en ik hadden een anamnese afgenomen begin september, waarbij ook gepeild werd naar het inkomen en de levensstandaard. De mama was naar de jungle, waardoor we nu dezelfde vragen stelden aan de oudste zus. Het verschil tussen de twee verhalen was treffend... Zo waren ze er in twee maanden tijd in geslaagd om een huis te kopen ipv te huren, waren ze plots eigenaar van een stuk land in de jungle ipv te gaan helpen op het land van de broer van de mama en hadden ze een mooi inkomen, waarvan ze een deel kunnen sparen terwijl ze twee maanden daarvoor dmv microkredieten hun aankopen moesten doen voor de winkel. Dan sta je daar wel even met je mond vol tanden... Toen ik hen vroeg om een kijkje te nemen in hun huis, zag ik zelfs een mooie stereo-installatie staan. Dan stel ik mij de vraag hoe ze het voor elkaar gekregen hebben in twee maanden tijd. Of komt het dan toch eerder omdat Edith een Peruaanse is waartegen ze minder snel gaan liegen dan tegen die twee blanken? We hebben beslist om ze nog steeds te helpen, maar dan onder net iets andere voorwaarden.
We zijn ook op huisbezoek geweest bij een kindje die twee jaar geleden bij mijn voorgangster naar therapie kwam, maar dan eigenlijk niet meer is afgekomen wanneer Sara hier was. Het was wat zielig om zien dat het kind van 11 jaar (waarvan de mama zelfs de geboortedatum totaal niet meer wist en zelfs niet kon zeggen hoe oud hij was) zat weg te kwijnen thuis. Hij kan eigenlijk helemaal niets en zit er gewoon te zitten. Hij spreekt niet, eet amper (met een duidelijke ondervoeding tot gevolg), speelt niet,... Hij slaapt zelfs al rechtopzittend omdat hij dan niet van positie moet veranderen. Gisteren ben ik samen met deze jongen naar het ziekenhuis geweest om hem te laten onderzoeken. Ik zou graag hebben dat het kind op therapie komt bij mij, maar wil eerst een diagnose te horen krijgen zodat ik hem een optimale behandeling kan geven. De arts was niet heel zeker van haar stuk, dus is hij vandaag naar Ayacucho om er met meerdere onderzoeken een duidelijker beeld van te krijgen.
Woensdag 25 november was er een défile (in het Spaans Desfile Mr. Kindt) tegen het geweld dat gebruikt wordt tegen vrouwen. Mijn kindjes hadden twee spandoeken gemaakt om mee de dag in het licht te stellen. Met de gebruikelijke vertraging startte de dag met de heising van de vlaggen, het uit volle borst meezingen van het volkslied en de optocht door de straten van San Miguel. Niemand van de personen die van voor liepen wisten eigenlijk goed waar het eindpunt zich situeerde, maar veel geroep later kwamen we dan toe in het college. Daar hadden de verschillende klassen een collage gemaakt over het thema en moesten ze een voorstelling geven aan de jury. Tot mijn genoegen werd ik ook tot jury genomineerd en mocht ik mee een oordeel vellen. Nadat de beslissing bekend werd gemaakt, trokken we naar een restaurantje waar we tijdens het eten nog een prijs mochten verzinnen voor de winnaars.

Verder heb ik vorige week bijna niet gewerkt. Vorige week vrijdag zijn mijn ouders en zus toegekomen in Peru en ben ik ze gaan ophalen in Lima. Gewapend met een groot bord om ze toch niet te missen wachtte ik hen samen met een vriend op Ik maakte van de gelegenheid gebruik om er noodzakelijke aankopen te doen omdat het in Lima toch nog iets goedkoper is dan in de rest van het land. Zo is het centrum nu trotse eigenaar van een printer, meer leuk speelgoed en een vloerbekleding waardoor de kinderen hopelijk minder vaak zullen uitglijden op de veel te gladde vloer. Met al het gerief die mijn ouders meehadden heb ik echt leuk kinemateriaal. De patiëntjes zijn er meer dan gelukkig mee.

De sint is ook langs gekomen, hij bracht niet alleen lekkers (met appelsienen die hij afleverde bij de plaatselijke bakker) maar ook circusmateriaal.
Hij kon het natuurlijk niet doen zonder de gulle bijdrage van circus Jojo uit België en de grote sporttassen die mijn ouders wisten te versleuren tot het verre Peru.

Met het circusmateriaal heb ik grootse plannen. Deze moeten ervoor zorgen dat de kinderen op een leuke manier actief bezig zijn, waardoor hun coördinatie, bimanuele handelingen, houding,.. verbeteren en op termijn zou ik graag een optreden geven van mijn patiënten met hun broers, zussen, neven, nichten of vrienden in een school waardoor duidelijk gemaakt wordt dat kinderen met een handicap over vaardigheden kunnen beschikken die hun leeftijdsgenoten niet beschikken, dat er een wisselwerking kan bestaan tussen leeftijdsgenoten die elkaar helpen. Nogmaals muchisimas gracias aan de sint, CIRCUS JOJO en mijn ouders!

Ik heb ook even meegereist met mijn ouders en Elien. Dinsdag en woensdag waren vrije dagen in Peru, dus heb ik maandag ook maar vrijaf genomen. Het was een heel plezant weerzien en ik heb er dan ook van genoten.

Zo hebben we Lima, Paracas, Ica en Nazca bezocht. Het was de meer dan de moeite. Het voordeel van hier al drie maanden te zijn is dan ook dat je overal wel mensen kent die je kunnen rondleiden op een niet al te toeristische manier en zonder dat ze je al te veel willen oplichten. Wie naar Peru komt en meer info wil mag er zeker naar vragen, ik heb alle leuke hotels, restaurantjes, plaatsen en goede gidsen opgeschreven (Pascal ik ben het dus zeker nog niet vergeten!)

¿Wist je dat?
- Lactose mijn vriendje niet is?
- Ze hier nog nooit gehoord hadden van een peche met tonijn? Gelukkig scoorde ik wel en vonden ze het lekker.
- De gezondheidscampagne niet is doorgegaan, het werd uitgesteld naar een latere datum.
- Paracas, Ica en Nazca een paradijs is voor visliefhebbers?
- Ik meter ben van Jhonas, die op 25 november geboren is en waarvan ik de naam mocht kiezen, maar er helaas niet bij was wanneer ze de naam moesten spellen voor de geboorteakte?

- Ik was vergeten dat mama zo grappig kan zijn op reis?
- Ik zo vriendelijk was om mijn spuigzakske te geven aan mijn mama terwijl ik aan het genieten was van de Nazcalijnen?
- Het tijdens de reis echt warm was?
- Het in San Miguel het weer nu ook terug wat beter is?
- Dit mijn jongste patiëntje is?
- Er een benefiet doorgegaan is voor en door de personen met een handicap, maar dat het wat letterlijk in het water is gevallen...

- Vrijdag Kristof en Gust toekomen, dus dat ik vanaf vrijdag vakantie neem?
- Ik echt super content ben met de video van de afterparty! Ik heb het al getoond aan een vriendin en die moest er ook heel hard mee lachen.
Zie hier hoe we er met de happy family naar gekeken hebben !

Nog enkele speciale boodschappen:
- Voor Matias : wist je dat Ik in Peru zit
- Voor tante Syndie: wist je dat Peru in ZUID Amerika ligt?
- Voor tante Syndie: merci om te filmen
- Voor Tantan: ik je sjaal al veel heb aangedaan en als de mensen mij een sjaal wilden aansmeren ze dan jou sjaal toonde en hen vroeg, zou jij een andere sjaal willen dragen?
- Voor de andere Tantan: hopelijk ben je helemaal genezen
- Voor Laure: dank je wel voor je mooie tekening
- Voor Ine: Dikke proficiat !  even stoefen, mijn klein nichtje werd derde op een internationale turnwedstrijd in Oostenrijk. Ik heb de video meermaals bekeken met mijn mond open.
- Voor Fifi: ik zou graag nieuwjaarkoeken kopen van Ines turnclub.
- Voor de rode draad tijdens het filmke: dank je om het geheel op te fleuren.
- Voor mijn tweede beste nonkel: als je weet dat je de tweede bent, wil je me dan ook nog laten weten wie mijn beste nonkel is?
- Voor Jonas: je korte haren zijn best mooi
- Voor Gust: Waarom hebde niets gezegd op het filmke en trouwens, je staat op de film, maar meermaals ben je gewoon aan het rondhangen en aan het doen alsof je aan het helpen bent...
- Voor Alicia: nieuwsgierig in het spaans is curioso
- Voor Bart: je bent nogal veranderd... Maar blij je nog eens terug te zien.
- Voor oma: gelukkige verjaardag en ik ben blij dat je er nog zo goed uit zag
- Voor oma: merci voor je kaartje, ik heb het met heel veel plezier gelezen.
- Voor nonkel Paul en pa: merci voor de grappige one-liners
- Voor studio 100: santé
- Voor tante Tine en haar bende:
- Voor mijn gebeurs: leuk dat jullie erbij waren en voor het zangtalent waarvan ik mocht meegenieten.
- Voor al de andere die iets ingesproken hebben, want het zijn er echt teveel om allemaal op te noemen: merci voor de kerstboodschappen.
- Voor heel de familie: echt nog keer merci en tamusement in Kemmel, we zullen aan jullie denken en eentje drinken op jullie gezondheid. En ik kijk al uit naar het filmke ervan.
- Voor diegene in den blok: heel veel succes!

Een goed eindejaar en een spetterend begin van het nieuwe.

allerheiligen en verjaardag

2009-11-10T12:39:00.000-08:00

Opnieuw wat tijd gevonden voor een blog-update,

Hier gaat alles meer dan naar wens. Net twee drukke maar zeer leuke weken achter de rug. Inge is hier een 10-tal dagen komen werken, wat ervoor zorgde dat er nog meer avontuur moijn pad kruiste.
Zowel op werkvlak als in mijn vrije tijd heb ik heel veel dingen kunnen verwezenlijken.
Ik kan beginnen met te zeggen dat ik eindelijk een rek heb om mijn spullen in op te bergen (nu nog wachten op de gordijntjes die ik liet maken om het materiaal wat meer uit het zicht te houden van mijn nieuwsgierige patiëntjes) en ook de loopbaar is eindelijk op kindergrootte gemaakt en vastgezet op planken. Dit hield in dat ik ongeveer iedere dag een of meerdere malen naar de houtbewerker en de ijzersmederij mocht lopen om te vragen of het al klaar was en zo niet wanneer dan wel, aandringen op een korting omdat het te lang duurde,... Maar uiteindelijk is alles super mooi afgewerkt en werd het rek zelfs in het revalidatiecentrum afgeleverd en nog een beetje bijgewerkt zodat het echt stabiel kon blijven staan. Die buitenlanders zijn ook niet al te rap content hoorde ik hen denken ;-)

Verder heb ik een hele goede dokter gevonden in het ziekenhuis die me al goed heeft geholpen. Ik vertelde in september over een mama die door een stier werd gegrepen en na 3 maanden nog steeds in haar bed lag, wel na 4 en een halve maand ging ik haar opnieuw bezoeken en haar been zag er echt niet goed uit, helemaal gezwollen versierd met enkele open wonden. Ik kon haar overtuigen om mee te gaan naar het ziekenhuis. Daar werd ze meteen gehospitaliseerd en bleek dat ze een hevige infectie in haar been had. Eerst moest ze anti-biotica krijgen en daarna zou ze naar Ayacucho gevoerd worden om geopereerd te worden. Na enkele dagen werd ze overgebracht met de ambulance naar Ayacucho, maar daar werd ze niet even goed ontvangen als in San Miguel. Wel integendeel. Ze werd vastgebonden in de ambulance, moest zelf springen en stappen op haar been, terwijl ze al vier maanden in bed lag, ze kreeg er ook te horen dat ze zelf zou moeten instaan voor alle medische kosten, dus kwam ze diezelfde dag nog terug naar huis. Niet meteen haar beste beslissing... Ik ging haar opnieuw bezoeken en haar been zag er nog altijd niet al te denderend uit. Ik ben toen naar de psycholoog van het ziekenhuis gegaan en die is meegeweest naar haar huis om met haar te praten. Ze had schrik gekregen van dokters en alles wat met het ziekenhuis te maken had. Onder geen beding zou ze meekomen naar het ziekenhuis. Toen heb ik de sympathieke dokter Walter ontmoet. Ik legde hem heel de situatie uit en hij stond erop dat hij mee zou gaan naar haar huis. Als zij niet naar het ziekenhuis wou komen, dan zou hij wel meegaan. Ook de dokter moest met heel veel argumenten afkomen eer de vrouw meewou naar het ziekenhuis. De dokter besliste om haar anderhalve maand te imobiliseren dmv een gips tot haar knie vergroeid was. Een operatie zou namelijk te duur zijn en is de nazorg bij zo´n operatie niet onbelangrijk om complicaties te voorkomen, wat in deze situatie toch een groot risico was. De dokter was echt super vriendelijk. Hij zei zelfs aan de vrouw dat ze Inge en mij moest bedanken omdat we hem erbij hadden gehaald zodat hij haar kon helpen... Al de voorgaande keren moest ik bijna smeken aan een dokter om naar de vrouw te kijken, om ervoor te zorgen dat ze de beste zorgen kreeg, dat er oplossingen werden gevonden voor de financiele aspecten,... En nu zei de dokter tegen de patiënt dat het onze verdienste was... WAAAW, wat een ongelofelijk leuk gevoel!

Een week later kreeg ik bezoek van een opa met zijn kleinkind. Het kind was 3 jaar en kon nog steeds niet stappen. Ze waren naar het ziekenhuis geweest en dokter Walter had ze doorgestuurd naar het revalidatiecentrum met de vraag of ik het kind kon onderzoeken en er een evaluatie van wou maken. Dokter Walter vroeg mijn profesionele mening over een patiënt... Heel leuk om te weten dat de dokter al zo´n vertrouwen heeft in mij en al patiënten doorstuurd. Het aspect samenwerken met de verschillende instanties in San Miguel is in ieder geval al goed aan het lukken!!

In mijn vrije tijd is er best veel te doen. De mensen hier hebben wat meedelijden met mij omdat ik hier helemaal alleen zit, zo ver van huis. Als ik ze dan probeer uit te leggen dat ik me helemaal niet eenzaam voel, schrikken ze en geloven ze er helemaal niets van. Daardoor word ik overal mee naar toe genomen. Zo wilde Carlos, de vredesrechter, me meenemen naar een campeonato op anderhalf uur van San Miguel. Hij pikte Inge en mezelf op aan ons huis, van service gesproken! Na een uur hadden we echter autopech. In een klein dorpje moesten we halt houden. De chauffeur keek naar de auto en dat was voor ons het uitgesproken moment om eens kennis te maken met de bevolking. Na een korte conversatie bleek dat er 3 kinderen met een handicap in het dorp woonden. Doordat de autopech nog niet opgelost was, konden we 2 kinderen bezoeken. Het meisje was 21 jaar en had last van epilipsie-aanvallen. Een in-triest verhaal. Ze had gezien hoe haar vader gefolterd en vermoord werd en sindsdien (ondertussen al 8 jaar geleden) was ze helemaal in zichzelf gekeerd. Ze sprak niet meer, stapte niet meer, haar ontwikkeling was helemaal stopgezet. Ze deed eigenlijk niets meer behalve nu en dan een epileptische aanval krijgen en haar agressie op haar moeder afreageren. Carlos heeft ondertussen al contact opgenomen met de psychiatrische instelling in Ayacucho en zal ervoor zorgen dat deze jongere er verzorgd wordt. De jongen die we een bezoekje brachten komt in aanmerking om kinesitherapie te krijgen in ons revalidatiecentrum. Het is wel zo dat het dorp op een uur rijden van San Miguel ligt, dus dat ik eerst nog wat meer onderzoek wil doen naar andere personen met een handicap tussen zijn dorp en San Miguel. Dan kan ik ervoor zorgen dat er een auto al de kinderen en jongeren met een handicap gaat oppikken, waarna ze elk om de beurt kinesitherapie krijgen en dan samen terug richting huis vertrekken.

Ondertussen was de auto min of meer hersteld, maar wou de chauffeur toch liever al de terugtocht naar San Miguel inzetten in plaats van door te rijden naar de campeonato. Maar niet getreurd, er was een doopfeest bezig in Patibampa. Daar dan maar naar toe geweest en toen ze twee gringa´s en de vredesrechter zagen toekomen, werden we uit de auto gesleurd om mee te gaan dansen. Algauw werd ons een bord met eten in ons handen geduwd en waren we al helemaal in de feeststemming. We werden overdonderd door de vele kussen op onze handen die ons welkom heten, kregen huwelijksaanzoeken (weliswaar van de beschonken omas), werd er om de vijf minuten een glas bier of camacho in onze handen geduwd en moesten we met alle aanwezige heren dansen. Als we even wilden kijken of onze chauffeur niet aan het meedrinken was, stond heel het feest in rep en roer omdat ze dachten dat we naar huis zouden vertrekken... Toen we effectief richting huis wilden vertrekken, werden we echt letterlijk vastgehouden en terug naar de dansvloer geleid. Tot in de auto bleven ze ons bier aanbieden en weigeren is hier echt onbeleefd. Het was een moeilijke evenwichtsoefening om een tussenoplossing te vinden...

Het weekend van de eerste november werden we echt overstelpt met wawa, een soort gebak die enkel in deze tijd van het jaar wordt gemaakt in San Miguel. Iedereen maakt dat dan klaar en biedde ons de zelfgemaakte wawa aan. Hoeveel eten we dat weekend niet gekregen hadden is onvoorstelbaar. We zijn zeker 2 kg verdikt in een weekend tijd.
We wilden een uitwisseling van gerechten doen bij een leerkracht. Zij leerde ons Russische salade maken en wij leerden haar pompoenpannenkoeken maken. Toen alles klaar was, zijn we meegeweest naar de oma om er eten te offeren aan de doden. De legende bestaat namelijk dat de doden komen eten en dat er eten op tafel moet staan. Onze pannenkoeken en de Russische salade werden geofferd en geserveerd op een mooi versierde tafel met kaarsen en bloemen.
Op onze terugweg, stopten we even bij een patiëntje, waar we opnieuw eten kregen voorgeschoteld en weigeren aanvaarden ze hier echt niet...

2 november is hier de eigenlijke feestdag. Dan gaat iedereen naar het kerkhof, neemt er bakken bier mee en wordt er gedronken en gedanst op en naast het kerkhof. Er stond zelfs een biertent voor de inkom van het kerkhof. Geen saaie droevige bedoening dus, maar wel muziek, dans en drank. Daar aan de praat geraakt met 2 echte San Miguelinos die ons mee wilden nemen om te een mooie wandeling in de buurt te maken. Daar zijn we op ingegaan en we werden meegenomen naar de chacra. Dit is hun domein buiten de stad waar ze verschillende gewassen op staan hebben. In dit geval een super groot domein met sinaasappelbomen en advocadostruiken. Toen hebben we een wandeling gemaakt in het dal, wat eens iets anders is dan de toppen van de bergen. Het maakte een diepe indruk op Inge en mezelf. De omgeving is hier zo mooi dat het niet te omschrijven of op foto vast te plakken is.

Mijn verjaardag is ondertussen ook al voorbij. Ik wilde een rustig dagje met lekker eten en een taart. Het is een ongelofelijke dag geworden. ´s Morgens was er een vergadering van APDISMA, een organisatie waarbij personen met een handicap zich verenigen en samen opkomen voor hun rechten. Ik had popcorn gemaakt en die uitgedeeld op de vergadering. Het was een interessante en productieve vergadering, wat van de vorige APDISMAvergaderingen niet altijd kan gezegd worden en na de vergadering zag ik iemand geld ophalen en dat geld werd gebruikt om drie grote flessen cola te kopen voor mij. Het dan maar in dank aangenomen en alle mensen ermee getrakteerd. Iedereen tevreden natuurlijk.
Daarna ben ik pannenkoeken gaan uitdelen aan de mensen die ik wel sympathiek vind. Wel moeilijk voor de mensen om gewoon iets aan te nemen. Het kan toch niet zijn dat de gast (ik) met iets trakteer? Daardoor kreeg ik nog meer frisdrank en ik heb maar niet laten blijken dat ik vind dat die frisdrank totaal niet te drinken valt. Toen zijn Inge en ik gaan wandelen richting een restaurant waar ze forel kweken. Als je er toekomt en een menutje bestelt, dan gaan ze vissen en krijg je verse forel voorgeschoteld. Na drie kwartier stappen kwamen we toe. Ze waren niet zo happig om de vis te verkopen. Maar na aandringen, kregen we toch de mooi gekuiste vis mee samen met aardappelen, limoen, ajuin en tomaat erbij, want dan leek het alsof ze een menu verkocht hadden . Onze vrienden uit San Miguel waren onder de indruk dat we vis gevonden hadden, want volgens hen was dat een onmogelijke opdracht.
´s Avonds begon het eigenlijke feest. Wij hadden vis, aardappelen om Belgische frietjes te maken, Russische salade, veel te strave verse tartaar en camacho (de plaatselijke aperitief op basis van sinaasappelen en caña) Zij hadden drank, muziek en een zelfgebakken taart (opnieuw met, hoe kan het ook anders : appelsienen) voorzien. Het feest ging door in de huerta van een San Miguelino. Echt een prachtig stukje natuur, met koffieplanten, sinaasappelbomen, rozenstruiken,... Zij vonden het niet zo´n goed idee om het ´s avonds pas te vieren, want dan was er geen elektriciteit meer en bovendien, op een verjaardag wordt ´s avonds alleen maar gedronken en gedanst.
Wij waren echter van een andere mening en vonden het een feest mocht worden op prachtige lokatie, onder een betoverende sterrenhemel, zonder elektriciteit en met veel lekker eten. Er werd een vuurtje gemaakt, Belgische frietjes werden gebakken (waarvan ze zeiden dat ze nog nooit zo´n lekkere frieten gegeten hadden) en de werd overheerlijke forel geroosterd. Veel eten later kwam het toppunt van de avond: de taart. Hier is het de gewoonte dat de jarige de eerste hap van de taart moet bijten en hierbij de taart in het gezicht krijgt. Veel hilariteit verzekerd. Daarna werd er nog wat afgedanst en zat mijn wel heel erg speciale verjaardag erop.

¿Wist je dat?
- ¿Inge de naam Pashnacha gekregen heeft omdat ze haar naam niet kunnen uitspreken. Dit betekend in het quecha juffrouw?
- ¿De dorpsmentaliteit niet altijd even fijn is, zo zijn de mensen hier echt nieuwsgierig, maar dan op het ambetante af. Waar ga je naar toe, waarom, met wie,... Het is erger dan 5 moeders en bijhorende tantes hebben die alles van je willen weten?
- ¿er mij 20 kg appelsienen en 15 advocados aangeboden werden van een man waarvan zijn zus in België woont?
- ¿Ik ´kubs´ heb laten maken bij de plaatselijke carpenteria voor 150 BEF en dat we de plaatselijke jeugd er mee geamuseerd hebben?
- ¿Op 25 december de blanke kerstman langskomt met zijn 4 helpende elfjes?
- ¿Circus zijn intrede aan het doen is tijdens mijn therapie?
- ¿Ik dit weekend normaal zal meegaan op een gezondheidscampagne van het ziekenhuis?
- ¿Als ik nood heb aan een knuffel, dan naar een bepaalde winkel trek waar de kleine, oude, mollige verkoopster me steenvast trakteert op een knuffel?
- ¿Inge en ik al meegereden hebben met een ambulance?
- ¿Dit mijn droomjob is?

dag voor personen met een handicap

2009-10-26T10:12:00.000-07:00

De tijd vliegt hier echt voorbij.
Ondertussen ben ik al 8 weken in Peru en is de overdrachtperiode met Sara voorbij.
Tijd om wat meer te vertellen over het revalidatiecentrum.

Ik heb een 15-tal patiënten die ik een à twee keer per week behandel. Mijn jongste spruit is 14 maanden en de oudste patiënte is een 29-jarige met een dwarslaesie (verlamde benen) als gevolg van een ongeval. Het is dan ook een heel divers publiek. Bepaalde jongeren hebben een degeneratieve ziekte waardoor hun toekomst er echt niet zo rooskleurig uit ziet. Bij hen kan ik enkel kine en wat tips voor thuis geven, in de hoop dat ze hun aftakelproces iets minder snel verloopt en ze langer zelfstandig kunnen zijn. Bij andere patiënten heb ik het gevoel dat ze nog niet aan het einde van hun latijn zijn en dat ik ze kan helpen om dingen te leren.

Het revalidatiecentrum is zoals reeds vermeld echt nog maar in de opstartfase. Zo heb ik nu gordijnen gekocht waardoor als het licht uitvalt (wat vorige week 2 dagen aan een stuk het geval was), er toch nog therapie gegeven kan worden zonder dat de kinderen uit de buurt in het deuregat staan te gapen. Een gringa die therapie aan het geven is blijkt een leuke en zeer interessante bezienswaardigheid te zijn. Zo kunnen zonder probleem 10 kinderen staan gapen in de deuropening.
Verder zal het rek waar we al 3 maanden op wachten hopelijk volgende week klaar zijn en kan ik het materiaal eindelijk op een deftige manier opbergen.
Verder is het ook mijn taak om naar afgelegen dorpjes en gehuchten te reizen op zoek naar kinderen en jongeren met een handicap die thuis zitten en helemaal niets van therapie krijgen.

De personen met een handicap worden hier nog niet als volwaardige mede-mensen aanzien en daardoor is de sensibilisering dan ook zeer belangrijk. Zo mochten we op zondag 11 oktober gaan desfileren op de plaza van San Miguel. Lieselotte had alles goed voorbereid: iedereen droeg een t-shirt van Kuskanchik (zo heet het revalidatiecentrum in Ayacucho), ze had petjes laten maken, ze had ballonnen met helium laten vullen, die we dan samen mochten laten vliegen. Er werden drankjes gegeven aan de aanwezige kinderen,... Zoveel mogelijk patiënten op zo’n evenement samen krijgen is niet evident, maar toch had Lieselotte hard haar best gedaan om iedereen tijdig op de hoogte te brengen. Plots kreeg ze op vrijdagavond telefoon. ‘Hallo Lieselotte, ja hier met de verantwoordelijke van zondag, het is om te laten weten dat de desfilé met een uurtje vervroegd is.’ Niet echt meteen een heel leuke ervaring, want de patiënten zijn helemaal niet allemaal telefonisch bereikbaar. We zijn er dan maar vanuit gegaan dat het waarschijnlijk toch te laat zou beginnen, dus dat we wel op tijd zouden komen. En zo geschiede. Bepaalde patiëntjes waren wel net te laat om nog mee te desfileren, maar we hebben ons in ieder geval zichtbaar genoeg gemaakt met de aanwezigen!

Aangezien de nationale dag voor personen met een handicap op vrijdag 16 oktober viel, mocht dit niet ongezien voorbij gaan. In San Miguel werd de dag verzorgd door een Peruaanse organisatie (APDISMA) die de belangen van personen met een handicap verdedigd.
Hun plan een week voor de feiten: samen met alle personen met een handicap naar Tambo gaan (nabijliggend dorp, ongeveer even groot als San Miguel) waar een campionata georganiseerd zou worden voor personen met een handicap. Dit vanaf een uur of 9 en rond één uur zou iedereen verwend worden met eten.
APDISMA had echter net een nieuwe rolstoelaangepaste wagen gekregen die ze op woensdag zouden inwijden, maar omdat er onvoldoende volk op was afgekomen die dag, werd de inwijding verplaatst naar de vrijdag. Geen probleem, om 9u zouden we samen komen, met om 10u de officiële inwijding en daarna zouden we samen naar Tambo vertrekken. (Lees: 1 minibus voor een 45-tal geïnteresseerden, waarvan een 20-tal met handicap) Wij zagen het niet meteen voor ons hoe dat ging lukken, maar lieten ons indompelen in de Peruaanse mentaliteit: niet al te veel vragen stellen en we zien wel hoe het loopt. De problemen lossen we wel op als ze zich stellen. De inwijding was een feest op de plaza waarbij een orkest, eten en drinken niet kunnen ontbreken. De uitgebreide speeches waarin iedereen bedankt wordt die er ook maar iets mee te maken heeft en dan ook nog eens zelf aan het woord moet komen is een ander heel belangrijk aspect. Ook Tumbador werd niet vergeten. Het was Sara haar laatste dag in San Miguel en ze werd uitbundig bedankt. Ze mocht zelf ook een woordje plasseren. Zelfs Isabel, die in 2007 het pilootproject in San Miguel verzorgde, werd nog eens bedankt. Wat is een dorpsgevoel toch heerlijk.
Na de eigenlijke viering was het wachten op het eten. Koken voor zo’n bende is niet evident en meestal beginnen ze er ook wel wat te laat aan. Time-managment is niet echt de sterkste kant van de Peruanen. Het was dan ook 14u30 vooraleer het eten opgediend werd. Als je weet dat het om 18u pikdonker is en niet meer aan te raden is om dan nog in de bergen te rijden terwijl Tambo op een half uurtje rijden van San Miguel ligt en de personen ook niet allemaal in het dorp zelf wonen, kan je zich wel inbeelden dat het niet meer de moeite zou zijn om nog naar Tambo te gaan. De auto werd dan maar gebruikt om de mensen naar huis te voeren en de campionata werd uitgesteld tot midden december.

Sara en ik vertrokken dan naar Ayacucho waar Inge vrolijk en al helemaal aan de hoogte aangepast was (terwijl ze nog maar pas woensdag was aangekomen...)
Het afscheid van Sara werd gevierd met een super lekkere groenten-vislasagne gemaakt door andere Belgische vrijwilligers.

De dag nadien werd de dag voor personen met een handicap gevierd in Ayacucho. Lieselotte had een namiddag in elkaar gestoken met korte voorstelling over kinesitherapie en wat Tumbador hier doet, een man die een verhaaltje vertelde, muziek, dans en eten natuurlijk. Er was zelfs een echte visvijver voor de kinderen die er een cadeautje mochten uitvissen. Wij, met de werknemers en vrijwilligers van Tumbador, hadden ook iets voorbereid. We trokken traditionele danskledij aan en haalden onze beste danspasjes boven. Blijkbaar vonden de mensen het erg mooi, ikzelf ben eigenlijk vooral benieuwd naar de film die hiervan gemaakt is. De dag werd een groot succes: er kwam heel veel volk af op de muziek. Bovendien praatten Gloria en Louise, 2 Peruaanse vriendinnen, het geheel echt leuk aan elkaar waardoor het niet overduidelijk was dat het een en het ander in het honderd liep.

Voor de rest hou ik me hier bezig met therapie geven, mezelf inwerken, de organisaties leren kennen, contacten leggen en onderhouden, het ziekenhuis platlopen met patiënten, het revalidatiecentrum wat opknappen,....

Wist je dat ?
-‘Tumbador’ in Peru een heel andere betekenis heeft dan wij denken? Hier is Tumbador iemand die iemand anders een duw geeft (en er is ook een plaats met meisjes van plezier in Lima die zo heet)?
- Het revalidatiecentrum in San Miguel de naam draagt van Qam hina kani ~> Soy igual que tu ~> ik ben gelijk aan jou?
- Je hier super lekkere gerechten kunt klaarmaken?
- Er solicitaties zijn geweest voor een nieuwe coördinator en die begin december begint?
- Ik een fotoboekje gekregen heb met foto’s van mijn benefiet die Heleen echt super mooi gemaakt heeft en ik die nu vol trots aan al mijn patiënten laat zien? Dank je wel!!!!!
- Ze mijn achternaam echt niet kunnen uitspreken?
- De Peruanen echt niet stipt zijn, maar hun bussen wel altijd op tijd vertrekken?
- Er een afscheidsfeestje van Sara was, met een grote opkomst en zeer tevreden patiënten?
- Je ook Inge haar avonturen kan volgen op ingedemey.waarbenjij.nu
- Ik Marieke hier makkelijk kan verslaan in prijs-kwaliteit verhouding van eten. Wat dacht je van 40 oude Bef voor een speciaal voor mij klaargemaakte vegitarische menu met soep, hoofdgerecht en verse limonade. Bovendien smaakt het me meestal ook.
- Ik hier al gratis naar de kapper ben geweest.
- Ik zondag samen met 6 andere dapperen een berg van 4 500 meter getrotseerd heb?

Als de elektriciteit en het telefoonnet het toestaat ben ik nog steeds bereikbaar op 0051.66.966.99.14.20 (opgelet, er is wel 6 uur verschil)

Semana de fiesta in San Miguel:

2009-10-14T13:08:00.000-07:00

Na het drukke weekend voor personen met een handicap brak een weekje ontspanning aan. Hier zitten de feesten iets anders in elkaar. De feesten waren al begonnen op 15 september, maar toen was er nog niet zo heel veel van te zien, maar iedere dag was er een beetje meer volk te bespeuren in de straten van San Miguel en dag na dag stonden er meer eetkraampjes. Er heerste een gezellige drukte.
Het enig nadeel: de Peruanen steken graag en vooral veel vuurwerk aan. Op elk moment van de dag kon je een luide knal horen (soms was het te vergelijken met zo van die bommekes van toen we klein waren), de eerste keer dat ik het hoorde dacht ik eerder aan een bombardement dan aan vuurwerk, want het geluid werd nog versterkt doordat we in een kloof tussen de bergen zitten. Net zoals alles bij de San Miguelse feesten, was er iedere avond een groter en spectaculairder vuurwerkshow. Dit alles was echter niet zonder gevaar. Het vuurwerk maken ze hier namelijk zelf en het is niet voor niets dat hier enkele jaren geleden drie doden zijn gevallen. Zelf hebben we een gewonde mogen verzorgen. Wij keken wel telkens vanop een afstand, want je kon het vuurwerk zeker als fenomenaal schoon omschrijven, veilig is toch nog een heel andere categorie.

Omdat het hele dorp in de ban van de feesten waren, kwamen slechts weinig patiëntjes op dagen voor hun therapie. De taxi’s konden het revalidatiecentrum niet bereiken terwijl anderen het te druk hadden met feesten. Zo hadden we wel tijd om aanwezig te zijn op belangrijke evenementen:

Woensdag waren we te gast bij een opening van Minca Peru, een kantoor van een vriendin. Hier werd ik ten dans gevraagd en aangezien je hier geen dans mag weigeren mocht ik als enige dansen met mijn patner terwijl alle andere genodigden in een kring zaten te kijken en te lachen. Het is eens iets anders. Als ‘anders’ kan een opening hier op zijn minst omschrijven: het begon met een desfile door de straten (je zal het nog merken, dit doen ze hier erg graag) alle genodigden kregen een ballon en zo dansten we onder begeleiding van een orkest door de straten. Er werden snoepjes gegooid naar de belangstellenden en die begonnen net niet te vechten om het snoepje te bemachtigen.

Op hetzelfde moment was er in het ziekenhuis ‘dag van de jeunesse’ bezig. Jeugdig ben je hier langer dan je dertigste, iedereen die zich jong voelde vierde mee. (Even met een knipoog naar David, maar dit geheel ter zijde). Alle feesten, momenten van samenzijn, vieringen,... gaan hier gepaard met een maaltijd. Anders zou er waarschijnlijk te weinig volk op afkomen. Zo hadden we eerst bij de opening een bord met lekkers gekregen en nu opnieuw in het ziekenhuis. Ook dit is wat anders dan bij ons. Je krijgt een plastieken bord met een vork en daar zit je dan op je stoel zonder tafel voor je. Handen mag je hier gelukkig wel gebruiken en meestal zit je buiten waardoor ook morsen toegestaan is. Op dat vlak voel ik me helemaal thuis.

Donderdagavond was er een miss-verkiezing en mocht iedere organisatie een afgevaardigde laten meedoen. Het ziekenhuis deed hier ook aan mee. Na het eten zamelden ze plots geld in om een jurk en make-up te kopen, maar ook toeters, balonnen, confetti en dergelijke zodat ook het publiek zich kon vermaken. De dokters werden onder lichte druk aangemoedigd om hun bijdrage te doen. De miss mocht ook haar pasjes eens oefenen onder het nauwlettende oog van het medisch en paramedisch personeel. Ik vond het vooral lachen.
Donderdagavond zelf dan: veel belangstelling voor de 8 deelnemende missen. Een anderhalf uur later dan gepland ging de show eindelijk van start. Alles gaat hier veel trager vooruit en met veel minder sensatie dan wij, Europeanen gewoon zijn. Zo was de eerste ronde het showen van de traditionele kledij, zichzelf voorstellen en vragen beantwoorden over de deelnemende organisaties en instellingen. Tijdens de tweede ronde mochten ze in Galakledij het beste van zichzelf geven. Merk wel op dat tussen ronde één en twee ongeveer een anderhalf uur tijd zat. De verkiezing moest van start gaan om 19u en eindige omstreeks 02u... Zelf heb ik het einde niet meer meegemaakt. Later hoorde ik wel dat de kandidate van het ziekenhuis gewonnen heeft, ook al moest ze passen op de vragen (die de kandidaten eigenlijk al op voorhand hadden doorgekregen) dus waardoor het leek op een opgezet spel. Ik zal me er niet over uitspreken.

Vrijdagmorgen was er een ‘GEZONDHEIDS’wandeling naar de waterval een uurtje stappen vanaf het centrum van San Miguel. Deze activiteit werd gesponserd door niets minder dan Franca, een biermerk. Alle sportievelingen kregen dan ook een t-shirt mee naar huis. De pintjes zelf zouden later op de avond en wat dat betreft zelfs het hele weekend nog voldoende vloeien. Sara en ikzelf waren vooral bij de aankomst bij de watervallen de grote attractie: Iedereen wou met ons op de foto....

Het dorp werd naderhand overspoeld door feestvierders. Een leuke markt stond op het voetbalveld. Bij onze aankomst, kwamen we een vriend tegen die ons wist te vertellen dat hij gehoord had dat we toegekomen waren. De presentator op het podium was zo vriendelijk geweest om de lokale bevolking in het Quechua hiervan op de hoogte te brengen dat de Gringa’s (de blanken) gearriveerd waren.

Vrijdagavond waren er hanengevechten. De sport van de bezoekers is wedden op welke haan zal winnen. Het wedden gaat als volgt: iemand uit het publiek roept: ’20 sol dat de rechtse gaat winnen.’ Degene die met hem wil wedden moet ook rechtspringen en zo hebben ze een mondelinge overeenkomst. Over de hanengevechten zelf kan ik alleen maar zeggen dat het nu niet meteen mijn favoriete tijdsbesteding zal zijn het komende jaar ;-)
Er was wel super veel geld mee te verdienen, voor de eigenaars van de hanen dan toch. Al bleek ook hier wel wat op voorhand afgesproken te zijn wie zou winnen en hoe het geld verdeeld zou worden.
Iedere avond was er op de plaza een orkest die speelde en de mensen die dansten. Opnieuw mag je geen dans weigeren, dus heb ik naderhand al meer gedanst dan het volledige voorbije jaar. Maar ik heb me wel ongelofelijk geamuseerd.

Zaterdagmorgen liep ik over de plaza toen ik plots enkele vrienden helemaal opgetut tegenkwam. Ze nodigden me uit om mee een huwelijk van dichtbij mee te maken. Daarop zei ik natuurlijk geen neen, dus ik mee de kerk binnen. De pastoor liet een uurtje op zich wachten, maar besliste dan toch om de twee verloofden in het echt te verbinden. Veel begreep ik niet van zijn preek, maar ik genoot nog wel van de sfeer. Vooral toen zijn gsm midden de preek afging....
Ik hielp de bruid en bruidegom bij het buitenkomen van de kerk genieten van een douche van rijst en rozenblaadjes. (Andere genodigden namen tijdens de felicitaties aan het pas getrouwd koppel gebruik om enkele bloemen uit de kerk te plukken zodat ze ook bloemenblaadjes konden gooien)
De bruid gaf al haar bloemen weg aan de genodigden, ook aan mij. De bruid en bruidegom stapten in de auto om een toerke te doen, terwijl wij in stoet naar de feestzaal stapten, die net om de hoek van de kerk was. Na een half uurtje kwam het pasgetrouwde koppel toe. Iedereen zat op een stoel die in een kring tegen de muur stonden. We kregen allemaal een glaasje en klonken op het huwelijk. Na de openingsdans, die hier dus voor het eten valt, moesten alle genodigden om de beurt met de bruid en bruidegom dansen. Als er ‘cambia’ geroepen werd, moesten telkens twee andere feestvierders gaan dansen. Het orkest speelde er hevig op los en er brak een klein feestje uit. Heel wat drankjes later, werd iedereen gevraagd om de bloemen die ze gekregen hadden terug te geven. Nog enkele drankjes en dansjes later kreeg iedereen opnieuw een bloem. Daarna moest iedereen de bloem die hij gekregen had terug gaan geven aan de bruid samen met een centje voor het eten.
Tijd om het bruidsboeket te gooien. Alle vrouwelijke vrijgezellen mochten in het midden van de zaal staan en dansen. Mijn vriendinnen trokken me mee en daar stond ik dan samen met 9 andere moedige vrouwen die voor de bloem zouden strijden... de bruid gooide de bloem. Ook de mannelijke vrijgezellen ondergingen hetzelfde lot. De twee gelukkigen mochten dan samen een dans met elkaar doorbrengen, in de hoop dat ze verliefd zouden worden en trouwen. Het lot wou nu wel dat het net broer en zus waren die elk een bloem hadden gevangen. Na wat overleg werd het meisje dan ingeruild voor een andere schoonheid.
Nog een half uur later en ondertusen zorgden de drankjes ervoor dat je nog meer in form raakte, kregen we een lekkere maaltijd. Hier opnieuw hetzelfde liedje: geen tafel voor je neus, want dat zou teveel dansvloer inpalmen.
Ik amuseerde me met dansen, alleen de te dronke oude mannen waren me er voor mij een beetje te veel aan, maar die moest ik er maar bijpakken. Tijdens een kringdans met de bruid, riep deze laatste steeds weer andere mannen bij ons groepke en knipoogde ze dan naar mij terwijl ze zei: ‘soltero’. Zo wist ik ook welke mannen van 40-65 nog geen vrouw hadden...

Zondag had ik een klein ‘grensrock’-gevoel. Optredens van verschillende groepen gratis en voor niets met een niet geringe opkomst. Enige nadeel: ons groepje bestond uit 4 blanke vrouwen... Het duurde niet heel erg lang of we kregen al een opmerking van de artiesten, deze keer waren ze nog zo vriendelijk om het in het Spaans te zeggen zodat ook wij het verstonden. Alle ogen op ons gericht en mensen die lachten om onze blijkbaar erg grappige dansstijl. Tussen de liedjes door, kon het publiek briefjes geven aan de artiesten die ze dan voorlazen. Boodschappen zoals ‘de groeten van Juan uit Tambo aan Janet’; of ‘gringa’s, vanwaar zijn jullie eigenlijk’ werden het publiek ingestuurd. Enkele grote fans gingen zelfs tussen twee nummers het podium op om een foto te laten nemen van zichzelf en hun idool. Verder wil ik over deze nacht enkel nog kwijt dat zapatear het nieuwe jumpen is. Begin alvast maar al te oefenen. Jumpen is out, zapatear is in!

Maandagmiddag werd ik uitgenodigd om te gaan eten in het stadshuis. Er zaten twee muzikanten die de sfeer verzorgden en het duurde niet lang eer ik ten dans werd gevraagd. Onder groot jolijt van de ander aanwezigen natuurlijk. Tussen twee liedjes door wisten de muzikanten me te vertellen dat ze me herkend hadden op tv. Chanal 2 had delen van het optreden getoond en blijkbaar hadden ze de gringa’s nogal veel in beeld gebracht. Het kan maar positief zijn voor de naambekendheid van Tumbador, met deze gedachte troost ik me.
Maandagavond was het grote optreden van Anita, een erg bekende zangeres uit Peru. Maar aangezien haar optreden pas om 3u snachts begon en het maandagavond was (ook wel bekend als de eerste dag van een werkweek) ben ik niet naar haar optreden gaan kijken.

Dinsdag zijn toch nog enkele patiënten afgekomen en als beloning wilden we hen meenemen naar de kermis. Daar stonden namelijk megatrampolines. Een ideale manier om hen eens iets te laten doen wat ze anders nooit zouden doen en ondertussen konden we van de gelegenheid gebruik maken om ze therapie te geven zonder dat ze het doorhebben.

Nadat we enkele patiëntjes met een heel gelukkig gezichtje hadden ontslaan van hun therapie-uurtje, begon een processie. Heel wat volk was afgezakt om dit te komen bekijken.

Niet alleen voor de processie, maar vooral voor de stierenloop die erna zou plaats vinden. Sara en ik zochten een veiligere plaats om het geheel te beschouwen toen het organiserend comité al dansend passeerde. De gringa’s vielen natuurlijk op en werden meegesleurd om mee te dansen door de straten. We dansten richting het huis van de organisatoren en kregen daar een rode t-shirt. Iedereen kreeg die, dus dat was onvoldoende voor de twee bekendheden. Ik kreeg traditionele kledij om aan te doen: een groene rok met een geel bijpassend hemdje en de bijhorende hoed. Sara kreeg een mooie rode vlag waarop in het goud een stier geborduurd stond, met ook nog San Miguel La Mar en een getal: 2010. De stoet begaf zich al dansend richting plaza. Ik voorop met een andere traditioneel geklede jongeheer en achter ons alle andere organisatoren met een rode t-shirt aan. Na enkele toertjes rond de plaza werden mij plots instructies gegeven. Mijn Spaans was nog niet zo goed, maar ik hoorde stieren, opletten, restaurant binnenlopen. Ik ben dan maar zelf weggelopen en heb mij een iets veiliger plaats gezocht om de stierenloop te beschouwen. De stieren werden opgejaagd en richting plaza gelootst. Ondertussen moesten de mensen met een rode t-shirt blijven dansen op de straten en als er een stier aangestormd kwam zo lang mogelijk wachten om uit de weg gaan. De stieren waren minder wild dan ik mij voorgesteld had, dus gingen ook Sara en ik tussen de aankomst van twee stieren een dansje gaan doen. Het was best wel spannend en ik amuseerde mij.

Toen alle stieren naar de arena waren gebracht, mochten we ons opnieuw al dansend een weg door de straten banen, richting een restaurantje waar we eten en drank kregen. We amuseerden ons te pletter, maar het was wel wat raar om niets te hebben gedaan voor de stierenloop en dan toch de ster tijdens de parade moeten spelen... Niets aan te doen, de Peruanen zijn nu eenmaal zo vriendelijk...
Tijdens het eten kreeg Sara ook nog een leuk weetje te horen: De vlag die ze om had gehad, moet gedragen worden door de persoon die volgend jaar de stierengevechten zal organiseren... Zij wist van niets, ze vond het gewoon een heel mooie vlag en had er niets anders achter gezocht. Nuja, we zullen zien of ze volgend jaar terug naar San Miguel afzakt natuurlijk.

Na het dansen begaven we ons, alweer al dansend, richting de arena waar de stierengevechten zouden plaats vinden. Het krieoelde echt van het volk, maar we konden ons een weg banen. Voor het dansend organiserend comité wordt plaats gemaakt natuurlijk. Het eigenlijke stierengevecht vond ik niet echt spectaculair. De stieren waren niet zo wild en het was allemaal erg amateuristisch. Zo ontsnapten de stieren telkens weer uit de arena en was het spannendste moment van allemaal de bok die het publiek aanviel en ondertussen ook animeerde. Vandaag heb ik wel een oudere man op bezoek gehad die zijn duim kwijt was. Een maand geleden had hij deelgenomen aan een stierengevecht, en het touw waarmee hij het stier vasthield kwam rond zijn duim te zitten toen het stier wild wegliep. Amputatie van de duim tot gevolg en ik moet zeggen dat het er nog steeds niet al te gezond uit zag. Gelukkig dus dat er deze keer geen gewonden zijn gevallen.

De feesten waren echt een ongelofelijke ervaring. Voor diegene die het ook willen meemaken, in februari is het hier carnaval en is het hier blijkbaar een even groot feest.

Wist je dat?
- Toen ik de foto van mijn mama (die een halve kop groter is dan mij) en mij toonde, ze vol ongeloof reageerden van : wat is je mama nog groter dan jou? En jij bent al zo groot ...
- De elektriciteit hier dagelijks uitvalt? Soms voor enkele uurtjes, andere dagen voor een hele voor- en namiddag.
- Inge goed is aangekomen in Ayacucho?
- Ik het hier heel hard naar mijn zin heb.
- Ik met heel veel plezier jullie berichtjes hier lees!

Campionato.

2009-10-02T09:11:00.000-07:00

Hola Belgica,

Hier een drukke 3 weken achter de rug, ik heb jullie veel te vertellen. Ik begin met de kampioenschappen voor personen met een handicap.

In de week voor de campionato ben ik ziek geweest door yoghurt te drinken die drie weken overtijd was. Wees er maar zeker van dat ik vanaf nu alle vervaldatums controleer vooraleer ik beslis om iets te kopen.
Gelukkig was ik genezen tegen het weekend van de campionata. Het opzet van het weekend was personen met een handicap in een beter daglicht zetten. Aan de buitenwereld tonen dat ze in staat zijn om mooie prestaties neer te zetten en ook voor de personen zelf iets leuks te organiseren.
Doordat de basketploegen van Ayacucho in de laatste week hadden afgezegd werd Sara wat nerveus, maar de Peruanen stelden haar gerust: ´Ahja dan is er geen basket, geen probleem.´

De zaterdag waren er presentaties van een zes-tal verenigingen; een voetbaltoernooi met zelfs een paar mensen in de ploeg met krukken, die deze ook gebruikten als extra voet en een zangwedstrijd (met onder andere Nilton, een jongetje van 10 jaar die begon te zingen over bier en sterke drank e.d., heel grappig).

De Peruaanse mentaliteit van de kookploeg zorgde voor een vertraging van het eten van een 2-tal uur, maar diezelfde Peruaanse mentaliteit van de deelnemers en hun sympathisanten zorgde er dan voor dat dit niet erg was, dit zijn ze gewoon. De kookploeg heeft echt enorm gedraaid en kregen van her en der hulp, fijn om te zien. 's Avonds sliep iedereen gezellig bijeen, wat een echt kampgevoel bij ons opriep.

De zondag was hectischer: 's Morgens eucharistieviering (die anderhalf uur later begon), met een enthousiaste priester die de menigte nu en dan eens liet joelen. Daarenboven fleurde het koor uit Tambo het geheel wat op. Een mevrouwtje kreeg midden de viering echter een epilepsie-aanval, waardoor Sara op zoek mocht gaan naar een dokter. Gelukkig was er juist een gezondheidscampagne op het dorpsplein dus vond ze die al snel.
Toen we de kerk buiten kwamen was er al een ceremonie met de vlagophijsing bezig, het Peruaanse volkslied werd gezongen, het leger paradeerde en ook wij mochten desfileren. Al onze patiëntjes namen vol trots deel aan deze desfile.

.;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_wZc4rbmpu4M/SsYrMrHCDYI/AAAAAAAAADo/da4OWIRi94Y/s320/DSCN6151.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388041500926020994" />
Daarna waren er loopwedstrijden voor doofstommen, blinden, mentaal gehandicapten, kinderen met fysieke handicap, personen met krukken en een rolstoelrace. Dit onderdeel verliep echt hectisch. Een tien-tal Peruanen vonden het nodig om zich te moeien door te zeggen langswaar de route moest gaan. Sara had nochtans op voorhand een schoon plannetje gemaakt... Uiteindelijk verliep alles wel goed en de waren de mensen enthousiast met veel publiek.

Intussen waren Edith, Lieselotte en ikzelf alle prijzen aan het maken. Hier geven ze als prijs vooral levensbenodigdheden zoals rijst, suiker, olie,... en dat moest verdeeld worden over verschillende bassintjes. Die mooi ingepakt werden.
Na het middagmaal was er dan prijsuitreiking. Wel jammer dat die letterlijk in het water viel, waardoor er minder volk was dan tijdens de rest van het weekend.

Het was een super geslaagd weekend, iedereen heeft zich geamuseerd en enkel we kregen positieve reacties. Bij de bakker en kruidenierswinkel kregen we in de komende week te horen; ´De personen met een handicap hebben toch mooie sportieve prestaties neergezet, vind je niet?´ Een van onze patiënten die een medialle won had die trouwens deze week nog om: van een trotse winnaar gesproken!

In ieder geval een dikke pluim voor Sara die alles in goede banen heeft geleid en die er erg veel tijd en energie heeft ingestopt! Ze mag meer dan trots zijn!

week 1

2009-09-11T06:18:00.000-07:00

Een weekoverzicht

Zaterdagavond zijn we naar het circus gaan kijken. Het begon om 19u30, (lees: het startte om 20u45) De tribune was nu niet om te zeggen een waar op je kan bouwen: enkele planken in elkaar getimmerd die de hoogte in gingen. Het werd wel een spektakel: een 6-jarige die allerlei kunstjes deed waarvan je acht dat het niet mogelijk is je lichaam in deze houding te krijgen en dit op een tafel met een tafelkleed op. 2 clowns kwamen erna op. Ik geef toe: mijn spaans is nog niet helemaal dat, maar ik ben er wel van overtuigd dat de Peruvianen makkelijker aan het lachen te brengen zijn dan de Belgen. Met flauwe moppen en trukken kregen ze het publiek al mee. Dan was er nog een aap die deel uitmaakte van de show: Ze gingen er ‘om het nog zacht uit te drukken’ niet echt diervriendelijk mee om. Het arme beest moest ook mee reclame gaan maken in het dorp op het dak van een rijdende auto. Verder was er ook nog een 3-jarige die meedeed: hij moest trukskes doen in de lucht met zijn mama die voor hem vangnet zou dienen als het nodig moest zijn (anders zou die betonnen vloer wel erg hard aankomen).

Omdat het niet allemaal ontspanning is geweest deze week een iets uitgebreider verslag van wat ik gezien heb in het kader van het revalidatiecentrum.

Sara is erg druk bezig voor het weekend voor personen met een handicap:

Het is een tweedaagse vol sport: er is een voetbal- en rolstoelbasketbal competitie. Er komen ploegen vanuit heel het district. Aangezien de afstanden niet even makkelijk te overbruggen zijn, moet er overnachting voorzien worden voor deze atleten. Zo’n 70 mensen worden dus te slapen gelegd in San Miguel (een plaats zoeken om te slapen, 70 matrassen,...) Er is een zangwedstrijd over de twee dagen en dit deel slaat duidelijk erg aan, want er zijn al verschillende mensen die er laaiend enthousiast over zijn en willen deelnemen!

Als laatste is er ook nog een loopwedstrijd in verschillende categoriën (oa. De kinderen met syndroom van Down, de kinderen met CP,...)

De vrijdag start wel met enkele sprekers. Zo kunnen alle mee organiserende verenigingen zich voorstellen en worden de mensen meer geïnformeerd over dit onderwerp.

Dan moeten we ook nog eten voor iedereen voorzien, want dat is inbegrepen. De atleten moeten enkel hun vervoer van en naar San Miguel vergoeden en de rest wordt door het organiserend comité betaald (via de vele sponsers die werden aangesproken).

Sara wil dat het tot een groot succes uitdraait, dus loopt ze nog overal rond om reclame te maken. Zo is het al omgeroepen op de radio en werden er spandoeken gemaakt die vandaag hopelijk uitgehangen kunnen worden.

Nu vind ik het wel jammer dat ik geen talenknobbel heb en al vloeiend Spaans spreek om een wat grotere hulp te kunnen zijn voor Sara.

Verder heb ik ook stiekem al wat plannen voor het revalidatiecentrum. Zo is er nog nood aan:

o Bureau met 2 stoelen

o Klein tafel om met de kinderen aan te werken met 1 grote en 1 kleine stoel

o (wacht)Stoelen voor als er mensen te vroeg zijn

o Een rek is in aanmaak voor ons materiaal

o Een plank aan de muur hangen naast het bureau

o Een plank hoog aan de muur hangen om de ballen en kussens op te leggen

o Het lokaal schilderen

o Blokken laten maken om een trap na te bootsen

o De loopbaren laten vastzetten op een plank

Woensdagavond zijn Sara en ik naar een moeder geweest van een patiënt omdat die al 3 maanden sukkelt met haar been en het maar niet wil genezen. Nu komen alle huishoudelijke taken op de vader terecht en moet die bovendien ook nog proberen brood op tafel te krijgen.

3 maanden geleden is ze in de lucht gekatapulteerd door een stier waar ze ernstige verwondingen aan over heeft gehouden. Ze is niet naar het ziekenhuis gegaan omdat het misschien niet zo erg was, maar haar scheenbeen zat nog altijd duidelijk niet op de juiste plaats. Ze heeft erg veel pijn en kan eigenlijk niets meer doen. Ze ligt een ganse dag in bed te zorgen oor haar jongste spruit die ze bij haar houdt. Het is in een stofferig kamertje, zonder licht (we moesten een kaars gebruiken om iets te kunnen zien) en waar voor de rest bijna niets staat. Haar oudste zoon heeft een handicap en kan niet voor zichzelf zorgen. Gelukkig zijn haar andere 3 kinderen gezond. We hebben haar proberen duidelijk te maken dat ze naar het ziekenhuis moest om er een dokter naar te laten kijken, want dat wij daar niets aan kunnen doen. Het probleem is dat ze een hele steile trap opmoet om van haar huis naar de straat te gaan en dat haar man dit niet alleen kan. Wij zijn daar ook niet sterk genoeg voor, het is echt een steile trap en die vrouw is geen kind meer. Donderdag ging dan een dokter vanuit het platteland komen om haar te genezen. Of ze nog effectief naar het ziekenhuis zal gaan blijft de vraag. Ze zit nu al met verkortingen en het zal er niet meer op verbeteren, maar of ze er een gediplomeerde dokter zal laten naar kijken is toch nog niet zeker. Voor ons heel moeilijk te vatten, maar hier wel realiteit...

Net voor we woensdag op huisbezoek gingen, kwam een nieuwe patiëntje zich aanmelden. Een jongetje van 10 jaar die vorig jaar een tumor uit zijn scheenbeen liet halen. Hij had nog steeds heel veel pijn en kon niet stappen zonder te manken. We luisterden naar het verhaal en deden ons onderzoek, maar wilden wel niet zomaar een behandeling opstarten zonder dat er nog eens een arts gekeken had. Wij sluiten nog niet uit dat er opnieuw een tumor zit. We stelden voor om de dag erop naar het ziekenhuis te gaan met de mama en de 10-jarige. Dit deden we dan ook. Ik kwam er met een ongelofelijk machteloos gevoel buiten. Door gewoon een RX foto te bekijken (waarop je de weke delen niet kan zien, dus ook niet kan besluiten of er al dan niet een tumor zit) en hem eens wat te onderzoeken kwam hij tot de conclussie dat het geen tumor was en er niets aan de hand was. De pijn heeft hij omdat zijn spieren nog niet sterk genoeg zijn, wat ook de reden van zijn manken is. Toen wij hem heel voorzichtig wat vragen probeerden te stellen liet hij verstaan dat hij het inderdaad niet wist of het een tumor was of gewoon wat botuitbreiding, maar het was een goedaardige tumor, dus die breidt niet uit. Hij liet ons ook verstaan dat we niet zoveel vragen mochten stellen, want dat we de mama ongerust aan het maken waren. Met revalidatie is alles terug normaal te krijgen, dat was de raadgeving.

Ik stond daar met net geen tranen in mijn ogen, want je weet dat er meer onderzoeken moeten gebeuren om uit te sluiten of het opnieuw kanker is, maar de dokter heeft beslist, dus moet je je er maar bij neerleggen. Je wil ook de samenwerking tussen ziekenhuis en het revalidatiecentrum behouden, dus mag je niet teveel ingaan op wat de artsen zeggen en dus kunnen we zelfs heel moeilijk een second opinie voorstellen. Dan besef je pas hoe verwend wij zijn. We mogen kritisch zijn, we krijgen de beste zorgen, zijn we niet akkoord, dan lopen we naar een andere dokter,... Dus nu zijn we op zoek naar een oplossing voor dit probleem. Hopelijk kunnen we dit jongetje helpen

Wist je trouwens dat?

- Ik geen stromend water meer heb na 21u ?

- Het hier vanaf 18u al pikdonker is?

- De specialiteit van Peru gebakken Cavia is?

- De meeste lichtschakelaars hier niet in de muur ingebouwd zijn?

- Ik hier enkel ijskoud water heb om me te douchen?

- Ter compensatie van het koude water wel in het zonnetje kan douchen?

- Je in de bergen echt wel sneller moe bent na een fysieke inspanning?

- Jullie me fanbrieven kunnen schrijven naar

Liesbeth Verhelst

Urb. José Ortiz Vergara,

Enace, Mz T, Lt 14,

Ayacucho,

Peru

Deze komen dan toe bij Lieselotte en dan bezorgt zij die me

- Me kunnen bellen en sms’en op 0051/669.669.914.20?

Hou jullie goed en tot later!

Liesbeth.

Aankomst en eerste indrukken

2009-09-06T12:49:00.000-07:00

Na de eerste nacht slapen in het vliegtuig, de tweede nacht in de bus was ik blij dat ik aangekomen was in Ayacucho. De 48 uren reizen zijn best vlot verlopen, maar ik had toch wat last van een jetlag en heb nog steeds wat last van de hoogte.

Met Sara (vrijwilligster in San Miguel die ik zal opvolgen) en Lieselotte (vrijwilligster in Ayacucho) klikt het in ieder geval al best goed. Ze zorgden voor een leuke aankomst en geven me de mogelijkheid om alles rustig te verkennen en mijn tijd te nemen om aan alles wat te wennen.

Het revalidatiecentrum in Ayacucho draait best wel goed. Lieselotte heeft er goed haar werk en werkt er nauw samen met de mensen die er werken. Het stelt me gerust dat ze al zo goed Spaans spreekt, want uiteindelijk is ze hier ook nog maar 4 maand. Ze heeft een privé-lerares voor me geregeld die mijn Spaans wat zal bijschaven. Zo hoop ik sneller vlotte conversaties in het Spaans te kunnen voeren.

Sinds vrijdagavond ben ik aangekomen in San Miguel, het dorpje waar ik het komende jaar zal verblijven. De rit van Ayacucho naar San Miguel is ronduit prachtig. Rijden in de middle of nowhere waar alles nog puur is en waar dan plots enkele huizen opduiken. Deze zien er op het eerste zicht vervallen uit, maar de rondomliggende bewerkte akkers verraden dat hier toch nog daadwerkelijk mensen leven.

San Miguel is veel rustiger dan Ayacucho. De eerste indruk is alvast goed: de mensen dragen er nog hun traditionele kledij; er rijden niet veel auto’s, wat een fris en gezond gevoel geeft als je uit Ayacucho komt. Er is ook een prachtige Plaza met een mooie kerk ervoor, enkele kleine winkeltjes waar je vanalles kan kopen, gezellige restaurantjes, ... Ik zal me wel kunnen aarden denk ik.

Sara heeft een kamer voor me geregeld, 4 huizen verder dan haar huisje. Het is een kamer van 3 op 4 meter, waarin 1 matras, 1 lamp, 1 stopcontact (die nota bene nog niet werkt) en 1 lichtschakelaar en 2 houten kistjes staan. Gelukkig wel een raam waardoor ik natuurlijk licht heb. Sara heeft de kamer wat opgefleurt, wat het wel wat aangenamer maakt. Hier zal ik tot midden oktober slapen, daarna kan ik naar Sara haar kamer verhuizen, die echt gezellig is ingericht. Het bestaat uit 2 kamers: een slaapkamer en een keuken/living. Buiten is er een douche met koud water en een open hemel, een toilet en een wasbak. Er is er ook een tuin en een dakterras waar we gebruik van mogen maken. De kamer die ik nu heb is dus enkel om te slapen. Jammer genoeg ligt mijn kamer op een koer, waar mijn buurman nog voor 6u ’s morgens besliste om zijn jeep te vermaken, wat bestaat uit veel gas geven en hopen dat hij niet stilvalt...

Het revalidatiecentrum is een mooie, verzorgde zaal met een klein bureautje langs achter. Er is wel nog nood aan wat extra materiaal. Momenteel staat er echt enkel het hoogst noodzakelijke zoals een behandeltafel, enkele kussens, rollen, een grote bal en wat klein spelmateriaal. Een rek om het materiaal in op te bergen staat er nog niet, maar is in aanmaak. Het geld van de benefiet zal dus zeker goed van pas komen om het kiné-materiaal nog wat uit te breiden.
Sara heeft het momenteel erg druk. In het weekend van 19-20 september is er hier namelijk een weekend voor personen met een handicap, die ze zelf organiseert. Isabel heeft dit ook georganiseerd toen het pilootproject hier liep. Toen werd dit een groot succes waardoor er nu geprobeerd wordt om er een jaarlijkse traditie van te maken. Een leuke manier dus om me in te werken. Ik hou jullie zeker op de hoogte van het verdere verloop!

Mijn eerste indruk is in ieder geval al meer dan positief!!!

Hasta Luego,
Liesbeth.

Dank je wel!

2009-09-01T01:19:00.000-07:00

Hola chicos y chicas,

via deze weg wou ik jullie heel graag nog eens bedanken voor de super geslaagde benefiet:

- met de koekuit die er nog nooit zo mooi versierd uitgezien heeft,
- met het super lekkere eten die tevens een streling voor het oog was,
- met de op elkaar afgestemde medewerkers alsof het al jaren de gewoonte was,

- met de tombolaprijzen, waardoor gezonde jaloezie ontstond (met de KSA op kop),

- met de waardige sfeer,

- met de vlotte opkuis,

- met jullie aanwezigheid,

- met het geduld van in Peru,

- met de steun die nog langs alle kanten kwam,

- met de schouders om op te huilen

- met de afscheidsknuffels,

- met de goedgemeende: 'stel het wel é' als afscheidszin,

en met zoveel meer!

Een welgemeende dank je wel

Nog eens in het bijzonder aan

- de Keuken

- Barteam

- Afwassers

- Tombolalotjesverkopers

- Zuipkaarten- en oorringen verkopers

- Katrien en ma voor de inrichting van de zaal

- Nonkel Paul, Nonkel Jozef, oma, Ine en al de andere voor de tombola,

- Tantan voor alles en nog zoveel meer!

- Alle aanwezigen

- Alle sympathisanten

Ik probeer jullie zoveel mogelijk op de hoogte te houden van het reilen en zeilen in San Miguel! (Al moet ik toch nog ontdekken hoe ik makkelijker blog... de foto's op een plaats krijgen waar ik het wil, gaat me nog niet goed af, vandaar de beperkte selectie!)

Het ga jullie goed!

Hasta Luego,

Liesbeth.

Tumbador

2009-08-04T06:18:00.000-07:00

De organisatie waarmee ik het komende jaar zal samenwerken heeft uiteraard ook zelf een link en deze is www.tumbador.be

Voor meer info kan je daar ook zeker terecht!

Benefiet

2009-07-18T06:31:00.000-07:00

Volg de avonturen van Sara, die er nu ter plaatse is

2009-07-18T03:28:00.000-07:00

http://saradeconinck.waarbenjij.nu/